Skocz do zawartości

Ranking


Popularna zawartość

Zawartość, która uzyskała najwyższe oceny od 2019.07.26 uwzględniając wszystkie działy

  1. 5 punktów
    Jakbym widział nas:
  2. 4 punkty
    Panowie, mimo presji żony, zapisałem się i będę dziś na misji! Mam nadzieje że znajdzie się jeszcze paru tak odważnych jak ja i zapełnimy sloty do pełna!
  3. 3 punkty
    1. 3den + 3den Enchanced. Możliwości i zastosowania. zrealizowane 2. Stworzenie "szablonu" misji. Description, init, tMS etc. zrealizowane 3. Konspekt misji. 3a. Briefing i metody jego tworzenia. zrealizowane 3b. Zadania i metody ich tworzenia. zrealizowane 4. Tworzenie jednostek grywalnych. 4a. Ekwipunek i metody jego tworzenia zrealizowane 4b. Powielanie struktur organizacyjnych. zrealizowane 6. Przeciwnik i metody jego tworzenia. niezrealizowane 7. Podsumowanie szkolenia. zrealizowane Lista obecności: @Stahu @Pba @Krystian @Zus @Rutek
  4. 3 punkty
    Coś się szykuje...
  5. 3 punkty
    Oddaję krew od 2 lat i w praktyce sprowadza się do informacji załączonej na obrazku. Krew ze wskazaniem nie działa, bo cała krew jest wysyłana do banku krwi, a stamtąd do potrzebujących. Jednak takie apele zawsze mają szansę wciągnąć nowych krwiodawców, więc nie są całkowicie bezużyteczne. Korzystając z okazji zachęcam wszystkich do oddawania krwi, bo nie da się jej wyprodukować, a za regularne jej oddawanie można zgarnąć odznaki(6L,12,18,20), paczkę czekolad, różne przedmioty jak kubki czy koce, pierwszeństwo przy wstępie do lekarza w przychodni, a także wizytę do 7 dni u specjalisty z NFZ i niektóre leki refundowane(6L) + darmową komunikację miejską w większych polskich miastach(18L) 😜
  6. 2 punkty
    Miałem okazję przez 2 tygodnie jeździć autostopem po terenach byłej Jugosławii oraz Albanii. Miałem okazję rozmawiać z ludźmi z każdej strony barykady. Jeśli ktoś jest zainteresowany byłymi problemami albo współczesnymi sytuacjami, które mogą doprowadzić do konfliktów w przyszłości takie jak: konflikty mniejszości albańskiej z obywatelami Macedonii, masowe wykupowanie ziem w Kosowie przez Albańczyków czy wykupywanie całych wiosek przez Arabów w Bośni to zapraszam do pytań Mam też kilka fotek na loadscreeny, głównie widoczki przyrody, ale też kilka nawiązujących do wojny. Nie jestem ekspertem, bazuję na opowieściach kierowców np. o ucieczce rodziny jednego kierowcy podczas rozpoczęcia wojny, albo utknięcie w Niemczech przez wojnę. Dużo ciekawych tematów. Od strony MM nie ogarnę wszystkich, a tematów widzę tu co najmniej kilka. Więc jeśli ktoś jest zainteresowany lub ciekawy to można pytać
  7. 2 punkty
    Zapraszam wszystkich na 1 część szkolenia MM:
  8. 2 punkty
    Rozpisałem kolejne szkolenie na następny poniedziałek, chętnych zapraszam:
  9. 2 punkty
    Taka moja własna mała wypocinka. W zasadzie z początku to miał być prosty filmik z tankowania w powietrzu z jednego ujęcia z kabiny przez cały lot z jakąś muzyką, ale zanim zacząłem projekt naszło mnie kilka pomysłów na różne ujęcia. Jeszcze nie opanowałem samej obsługi kamery w DCS-ie dlatego nie byłem w stanie zrobić bardziej "filmowych ujęć", z resztą to nie miał być filmik z akcją, a takie tankowanie to bardzo spokojny i prosty (co nie znaczy łatwy) lot. Zeszło mi się z tym dobre 2 i pół dnia roboty, dlatego że znów się uczyłem edycji wideo i prawie połowę czasu spędziłem na czekaniu aż mój procesor, zarzynany na 100%, pozwoli mi obejrzeć wprowadzane zmiany. A "znów", bo moje pierwsze podejście do tego było ponad 2 lata i 4 miesiące temu oraz dlatego, że teraz zrobiłem to bardziej pod muzykę, której w ogóle nie miałem przy pierwszym filmiku. Jeszcze jedna rzecz, pojawiają się tu i tam komunikaty w grze, których nie umiałem wyłączyć na czas nagrywania, ale chyba wyczytałem jak to zrobić i może przy następnym projekcie już nic takiego się nie pojawi.
  10. 2 punkty
    Zapraszam na mini trening. Skoro nie gramy misji to chociaż sobie coś poćwiczymy (link poniżej)
  11. 2 punkty
    Już to mówiłem i będę to powtarzał. Dla mnie zawsze dużą frajdą jest, że się podoba i patrzenie jak rozgrywacie moją misje a było wczoraj na co popatrzeć . Dostaliśmy ostrzał w drodze do Msty i od razu wszyscy wysiadają i prują do wroga a z lewej atakują Niemcy :D, no bomba. Obrona Msty, uzupełniania medykamentów, amunicji, wsparcie helki, wybuch BTRa :D, to wszystko co robiliśmy mi się podobało chociaż na początku miałem różne myśli. Bardzo mi zależało na balansie, żeby piechota miała co robić, lotnictwo i btr. Trochę się obawiałem, że btr sprawi, że będziemy mieć za dużą siłę ogniową i w środku liczyłem, że zostanie chociaż uszkodzony. Btr wybuchł . Kurcze spoko, że nas się wczoraj tak dużo pojawiło. Nie mogę przestać sobie oglądać zdjęć na forum czy tych grupowych od Sona (link jakby ktoś chciał zobaczyć) Chaosu nie przewidziałem Niektórzy czedacy mieli Vaniliowe kamizelki. One tam mają trochę balistic protection to może dlatego. Nasze kamizelki miały podobną ochronę więc też dawały trochę "HP".
  12. 2 punkty
    @canadian, @Zus Misja: Where are u damn Japs? Skuteczna samodzielna eliminacja stanowisk moździerzy w sytuacji odcięcia od sił głównych. Dobra nawigacja w trudnym terenie tropikalnym.
  13. 2 punkty
    Zawsze sam coś możesz przygotować
  14. 2 punkty
  15. 1 punkt
    Zapraszam do obsadzania slotów: Misja jest częściowo wzorowana na misji autora @Cender. Jest ona po części podsumowaniem dwóch ostatnich szkoleń z taktyki zielonej.
  16. 1 punkt
    Witaj w naszym niemałym gronie 🤓
  17. 1 punkt
    Marine Infantry Battalion, 1942-1945r. Struktury przedstawione poniżej oparte są na oficjalnych T/O&E z lat 1942-1944. Należy pamiętać że z powodu niedoborów kadrowych, strat czy ogólnego chaosu nie miały one stuprocentowego przełożenia na rzeczywistą organizację aktywnych w tym czasie jednostek zarówno pod względem stanu osobowego jak i sprzętu. Więcej o tym w dziale "Wyposażenie". Żołnierze E/28, 5th MarDiv umieszczają flagę na górze Suribachi, 23. Lutego 1945r. Iwo Jima Od lewej: Ira Hayes, Harold Schultz, Michael Strank(†), Franklin Sousley(†), Rene Gagnon, Harlon Block(†) Ci oznaczeni jako (†) zginęli w trakcie walk na Iwo Jimie. (fot. Joe Rosenthal, Assiociated Press, kol. Mads Madsen) 1. Wprowadzenie 10 Listopada 1775r. Kongres Kontynentalny zadecydował o utworzeniu amerykańskiej piechoty morskiej. Pierwotnie miała ona służyć do ochrony okrętów handlowych oraz wojskowych (zarówno przez odpieranie oraz udział w abordażach jak i zapobieganie buntom na pokładzie). Nowopowstała jednostka wzięła udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych jak i w praktycznie każdym późniejszym konflikcie. W związku z powiększeniem floty w roku 1798 Kongres zadecydował o utworzeniu Korpusu Piechoty Morskiej (w praktyce rzeczywisty rozmiar formacji pozostał ten sam, utrzymując się na poziomie dwóch batalionów). Ciekawostka: w trakcie wojny secesyjnej Korpus Piechoty Morskiej nie odegrał bardziej znaczącej roli. Przez większość wojny brał udział w blokadzie morskiej portów Konfederacji a w 1862r. Marines bezkrwawo zdobyli Nowy Orlean. Aż do wybuchu I Wojny Światowej do głównych zadań piechota morska była używana głównie jako ochrona okrętów oraz siła stabilizacyjna w amerykańskiej strefie wpływów służąc m.in. do tłumienia buntów czy zaznaczania obecności militarnej. Wszystko zmieniło się gdy w Kwietniu 1917r. Stany Zjednoczone przystąpiły do I Wojny Światowej po stronie Ententy. Do Europy wysłano Amerykański Korpus Ekspedycyjny pod dowództwem gen. Johna Pershinga, w tym - jako część 2nd Infantry Division - 4th Marine Expeditionary Brigade która do 1918r. liczyła ok. 9.000 żołnierzy. Jednocześnie od czasu przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny sam Korpus do rozrósł się z ok. 13.500 os. na dzień 6. kwietnia 1917r. do ok. 70.000 os. w dniu zakończenia wojny. W trakcie walk na froncie zachodnim Marines wzięli udział m.in. w Bitwie o Las Belleau gdzie w krwawym starciu udało im się całkowicie wyprzeć Niemców z zajmowanych pozycji i zmusić ich do wycofania. Działania na froncie zachodnim ukształtowały ostatecznie wizerunek żołnierzy Korpusu Piechoty Morskiej jako ekspedycyjnych wojsk uderzeniowych. Ciekawostka: po Bitwie o Las Belleau amerykańska prasa opublikowała artykuł, w którym przedstawiono informację o tym, jakoby Niemcy mieli odnosić się do Marines jako Teufel Hunden. Pomimo tego, że nigdy nie odnaleziono dowodów na prawdziwość tej pogłoski oraz że prawidłowa nazwa brzmi Teufelshunde określenie Devil Dogs przyjęło się i używane jest do dzisiaj. Po zakończeniu "Wielkiej Wojny" Korpus Piechoty Morskiej uległ znacznemu zmniejszeniu: w dniu wybuchu II Wojny Światowej liczył ok. 18.000 osób wliczając w to funkcje administracyjne - liczebność porównywalna w tamtym czasie do nowojorskiej policji. W związku z prowadzonym od Grudnia 1919r. tzw. "War Plan Orange" będącym serią analiz strategicznych na wypadek hipotetycznej wojny z Cesarstwem Wielkiej Japonii szczególny nacisk kładziono to przygotowanie Marines do roli siły zdolnej przeprowadzać desanty morskie przy współpracy z lotnictwem i marynarką. Żołnierze 2/7th Marines, 1st Marine Division pokazują przejęte japońskie flagi, 14-15. Stycznia 1944r. Cape Gloucester Widoczni na zdjęciu Marines spędzili ostatnie 23 dni na linii walk. (fot. USMC 71602, kol. Doug Banks) 7. Grudnia 1941r. Imperium Japonii dokonało ataku na amerykańską bazę morską i lotniczą w Pearl Harbor wypowiadając wojnę Stanom Zjednoczonym. Jednocześnie wkroczyło do Tajlandii oraz zaatakowało brytyjskie kolonie: Hong Kong, Singapur i Malezję. Oprócz tego zaatakowało Guam, Filipiny i Wake Island. W Styczniu 1942r. japońskie wojska wkroczyły do Birmy, Holenderskich Indii Wschodnich (Indonezja, Borneo, Timor) oraz przejęły Nową Gineę i Wyspy Salomona. (dokończyć) 2. Struktura Marine Division 1942-1945r. Marine Divisions podlegały bezpośrednio pod Fleet Marine Force, Pacific (między 1941-1944 nazwa zmieniła się kilkanaście razy, dla uproszczenia używam obowiązującej od marca 1944r. do dziś). Co prawda w teatrze działań na Pacyfiku rozmiar i skład komponentów naziemnych dobierany był każdorazowo do operacji, jednak zwykle budowano je w oparciu o Marine Division (po Peleilu zwiększono to do dwóch dywizji) do których dołączano inne elementy. Struktura Marine Division (a co za tym idzie również Marine Infantry Battalion) ewoluowała w czasie wojny na skutek wyniesionych doświadczeń. Oficjalne wyposażenie oraz struktury jednostek były zebrane w T/O&E (Table of Organization and Equipment). Poszczególne wersje oznaczone były literami, np. D do których dodawano liczbę oznaczającą rezprezentowane przez nie rodzaje struktur: -100 dla dywizji, -10 dla pułku, -3 dla kompanii wsparcia itd. Zbiór wszystkich tabel dla danej wersji jest nazywany serią. W czasie trwania kampanii na Pacyfiku USMC korzystało w sumie z czterech różnych serii T/O&E: D-Series (zatwierdzona 1. Lipca 1942r.) - Corregidor, Wyspy Salomona (Guadalcanal, Wyspy Russella, Nowa Georgia) E-Series (zatwierdzona 15. Kwietnia 1943r.) - Bougainville, Nowa Brytania (Przylądek Gloucester), Roi-Namur, Tarawa F-Series (zatwierdzona 27. Marca 1944r.) - Saipan, Tinian, Guam, Peleliu, Iwo Jima G-Series (zatwierdzona 4. Września 1945r*.) - Okinawa * Amerykańskie siły wylądowały na Okinawie 1. Kwietnie 1945r. - prawie pół roku przed zatwierdzeniem dokumentu. Pomimo tego, że oficjalnie obowiązywało jeszcze T/O&E F-100 większość 1st- 2nd- oraz 6th MarDiv została przeorganizowana do nowego modelu. Główne zmiany w organizacji między D- a E-Series (batalion i poniżej): zwiększenie stanu osobowego Batallion Headquarters usunięcie AA/AT Platoon z Weapons Company powiększenie Weapons Platoon w Rifle Company zastąpienie M1903 Springfield przez M1 Garand Główne zmiany w organizacji między E- a F-Series (batalion i poniżej): usunięcie Battalion Weapons Company Podpięcie 81mm Mortar Platoon pod Headquarters Company Rozdzielenie Rifle Company Weapons Platoon na Machinegun Platoon oraz 60mm Mortar Section Rozdzielenie Rifle Squad na trzy Fire Teams Główne zmiany w organizacji między F- a G-Series (batalion i poniżej): dodanie Assault Platoon do Battalion Headquarters Company dodanie po jednym Machine Gun Squad do każdej Machine Gun Section Żołnierze 1st Marine Division czekają na posiłek nieopodal kantyny, Sierpień 1942r. Guadalcanal Warto zwrócić uwagę na M1928 z 50-nabojowym magazynkiem bębnowym. (fot. USMC 50004, kol. William Cramer) 1st Marine Division "The Old Breed" (od 01.02.1941r.) - Guadalcanal, Nowa Brytania, Wschodnia Nowa Gwinea, Peleliu, Okinawa Struktura: 1st MarDiv HQ Batalion 1st, 5th, 7th Marines (Infantry Regiments) 11th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) 2nd Marine Division "The Silent Second" (od 01.02.1941r.) - Guadalcanal, Tarawa, Saipan, Tinian, Okinawa (rezerwa) Struktura: 2nd MarDiv HQ Batalion 2nd, 6th, 8th Marines (Infantry Regiments) 10th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) 3rd Marine Division "The Fighting Third" (od 16.09.1942r.) - Bougainville, Guam, Iwo Jima Struktura: 3rd MarDiv HQ Batalion 3rd, 9th, 21st Marines (Infantry Regiments) 12th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) 4th Marine Division "The Fighting Fourth" (od 16.08.1943r.) - Roi-Namur, Saipan, Tinian, Iwo Jima Struktura: 4th MarDiv HQ Batalion 23rd, 24th, 25th Marines (Infantry Regiments) 14th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) 5th Marine Division "The Spearhead" (od 21.01.1944r.) - Iwo Jima Struktura: 5th MarDiv HQ Batalion 26st, 27th, 28th Marines (Infantry Regiments) 15th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) 6th Marine Division "The Striking Sixth" (od 07.09.1944r.) - Okinawa Struktura: 6th MarDiv HQ Batalion 4th, 22nd, 29th Marines (Infantry Regiments) 11th Marines (Artillery Regiment) + reszta wg. odpowiedniej dla okresu struktury (patrz nizej) D-Series Marine Division (do 15.04.1943) E-Series Marine Division (od 15.04.1943) F-Series Marine Division (od 05.05.1944) 3. Marines a doktryna działań morsko-desantowych Głównym zadaniem realizowanym podczas II WŚ przez Korpus Piechoty Morskiej było przeprowadzanie desantów morskich. Według pierwotnych założeń walką w głębi lądu miała zająć się Armia, jednak specyfika teatru dzialań (oddalone od siebie o setki kilometrów małe wyspy) wymusiła zrewidowanie takiego podejścia i niejednokrotnie Marines musieli działać bez wsparcia innych wojsk lądowych. Co ciekawe: w PTO (Pacific Theatre of Operations) działało w sumie 18 dywizji US Army które przeprowadziły 26 większych (rozmiar min. pułku) operacji desantowych i tylko 6 dywizji US Marine Corps (15 operacji desantowych). Jak łatwo zauważyć współczynnik przeprowadzonych desantów morskich przypadających średnio na dywizję jest znacznie większy w przypadku USMC (2.5 vs 1.4). Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny na Pacyfiku z bagażem doświadczeń wyniesionych z wojny amerykańsko-hiszpańskiej oraz analizy desantu sił ententy pod Gallipoli. Podczas narodzin nowoczesnej doktryny działań morsko-desantowych kluczowe były dwie publikacje: "Advanced Base Operations in Micronesia" z 1921r. autorstwa mjr. Earl Hancocka Ellisa opisująca spodziewany przebieg hipotetycznego konfliktu z Cesarstwem Japonii oraz stworzony w 1934r. a następnie rozwijany przez prawie dekadę "Tentative Landing Operations Manual" (przyjęty z poprawkami przez US Navy w 1938r. jako "Fleet Training Publication 167" oraz przez US Army w 1941r. pod nazwą "Field Manual 31-5"; USMC zaadaptowało go praktycznie od początku i stał się on podstawą praktycznie wszystkich manewrów przeprowadzanych przez Korpus w latach '30). Podręcznik wyróżniał sześć głównych elementów desantu morskiego: dowodzenie - konieczność podzielenia odpowiedzialności między komponenty marynarki oraz piechoty morskiej, zapewnienie łączności radiowej przy użyciu radiostacji odpornych na warunki morskie oraz wykorzystanie innych dostępnych form komunikacji. wsparcie ogniowe ze strony marynarki wojennej - zapewnienie możliwości prowadzenia precyzyjnego, korygowanego ostrzału uzyskiwane przez dołączanie obserwatorów do sił desantu, koordynacja ognia z lotnictwem celem uniknięcia sojuszniczego ostrzału. wsparcie ogniowe ze strony lotnictwa - analogicznie do powyższego. przemieszczenie się ze statków na brzeg - wykorzystanie transportowych pojazdów amfibijnych celem możliwie najsprawniejszego przerzucenia piechoty na brzeg. zabezpieczenie przyczółku - zajęcie i utrzymanie fragmentu linii brzegowej i sąsiadującego z nią terenu. zaplecze logistyczne - zapewnienie stałego przepływu zaplecza logistycznego: pojazdów, wyposażenia oraz amunicji dla walczących sił, powołanie funkcji Beachmastera - oficera odpowiedzialnego za kierowanie wyładunkiem sprzętu oraz siły żywej z pojazdów oraz dowodzonego przez niego Shore Party - elementu logistycznego odpowiedzialnego m.in. za udrażnianie ruchu na plaży, zarządzanie ewakuacją rannych oraz kierowanie ruchem docierającego na plażę sprzętu. Pierwsza fala żołnierzy 2nd Battalion, 27th Marine Regiment zbliża się do plaży Red-1, 19. Lutego 1945r. Iwo Jima Po lewej stronie w tle widać pancernik USS Texas oraz górę Suribachi. (fot. -autor nieznany-, kol. Marina Amaral) Pierwotnie przyjmowano zasadę, że dowództwo nad całą operacją sprawuje US Navy, co nienajgorzej sprawdziło się przy początkowych, niezakłóconych obecnością przeciwnika desantach. Lądowanie na Betio (Atol Tarawa, Wyspy Gilberta) 20. Listopada 1943r. okazało się zimnym prysznicem dla dowództwa Fleet Marine Force. Japończycy pokryli wyspę siecią fortyfikacji i stawiali zacięty opór desantującym się siłom amerykańskim. Po 76 godzinach walki 2nd Marine Division zajęła atol o wielkości 15 km2 odniosząc przy tym straty ok. 1.600 os. (z czego większość przy samym lądowaniu). Przeprowadzone dochodzenie wskazało główne przyczyny odniesionych strat: słabe rozpoznanie linii brzegowej które nie wykryło rozrośniętej rafy koralowej, chaos komunikacyjny spowodowany problemami z łącznością oraz tym, że dowództwo miało trudności z zarządzaniem operacją z pokładu kilku różnych okrętów jak również nieefektywne wsparcie ze strony lotnictwa i marynarki. Wymusiło to zmianę podejścia do dowodzenia operacjami morsko-desantowymi: w dużym uproszczeniu marynarka sprawowała kontrolę nad piechotą do czasu aż ta nie znalazła się na plaży - od tamtego momentu dowództwo przejmował komponent lądowy. Wprowadzono również nowe radia oraz dołączono kolejnych obserwatorów koordynujących ostrzał marynarki i lotnictwa. Warto w tym miejscu dodać, że w trakcie całej wojny na Pacyfiku nie przeprowadzono dwóch identycznych desantów - struktura sił oraz dowodzenia, plan przemieszczania się i desantu był każdorazowo dostosowywany do sytuacji a każda kolejna operacja niosła ze sobą kolejne zmiany w systemie prowadzonych działań. Każde lądowanie rozpoczynało się od uzyskania przewagi na morzu. Operacja mogła zaczynać się nawet na kilka miesięcy przed lądowaniem. Jednocześnie przy użyciu łodzi podwodnych oraz lotnictwa prowadzono rozpoznanie (od 1943r. zajmowały się tym również powołane specjalnie w tym celu Underwater Demolition Teams - prekursor dzisiejszych Navy SEALs). Identyfikowano rozmieszczenie sił przeciwnika, umocnienia oraz istotne czynniki topograficzne. W wielu przypadkach posiłkowano się również relacjami byłych mieszkańców wysp a nawet przewodnikami turystycznymi. Na podstawie zebranych informacji nakreślano plan lądowania, plan załadunku oraz plan transportu oraz plan zarządzania logistyką a następnie sporządzano rozkazy dla poszczególnych jednostek. Następnie, na kilka dni lub tygodni przed lądowaniem rozpoczynal się ostrzał i bombardowanie najważniejszych celów przy użyciu artylerii okrętowej i lotnictwa. W celu utrzymania daty i godziny lądowania w tajemnicy oznaczano je w planach literami (godzina jako H-Hour, w przypadku dnia stosowano różne litery, np. D-Day, W-Day, X-Day celem łatwiejszego rozróżnienia między sobą poszczególnych lądowań). Lądowania odbywały się w godzinach porannych, najczęściej między 07:00 a 09:00 rano. Pod osłoną nocy okręty desantowe podpływały z eskortą na odległość ok. 4.5km od brzegu gdzie czekały na H-Hour podczas gdy lotnictwo i artyleria okrętowa ostrzeliwywały przeciwnika. W międzyczasie odbywał się załadunek na pojazdy. Druga fala Marines z 5th MarDiv ląduje na Iwo Jimie podczas jednego z najkrwawszych desantów wojny na Pacyfiku, 19. Lutego 1945r. (fot. Media Drum World, kol. Royston Leonard) Desanty morskie przeprowadzano najczęściej elementem w sile dywizji (w drugiej połowie wojny również dwóch dywizji, naturalnie, po zabezpieczeniu okolicy strefy lądowania często dosyłano dalsze siły). Zadanie zajęcia i utrzymania strefy lądowania spadało najczęściej na dwa pułki piechoty podczas gdy trzeci trzymano w odwodzie. W celu zwiększenia potencjału jednostek tworzono tzw. Regimental Combat Teams (RCTs) dołączając do Marine Infantry Regiment mniejsze jednostki pancerne, inżynieryjne i artylerię. Typowy RCT składał się z: 1x Marine Infantry Regiment 1x Light/Medium Tank Company 1x Engineer Company 1x Pioneer Company 1x 37mm Anti-Tank Battery 1x Medical Collecting Company + dodatki z dywizji, np. Signals Section itd. W skrócie - ze wszystkiego co może łatwo wylądować z piechotą (stąd prawie zawsze - pomijając pojedyczne próby na początku wojny - brak artylerii) i uzupełnić jej możliwości bojowe. Tak skonstruowana siła była dzielona dalej na Battalion Landing Teams (BLTs) składające się najczęściej z: 1x Marine Infantry Battalion 1x Light/Medium Tank Platoon 1x Engineer Platoon 1x 37mm Anti-Tank Platoon Każdy RCT miał przydzieloną plażę oznaczoną kolorem którą dalej dzielono na numerowane sektory dla poszczególnych BLT, na przykład Red-1, Red-2, Green-1, Green-2 itd. Wraz z wybiciem H-Hour pierwsza fala sił ruszała w kierunku brzegu - kilkanaście lub kilkadziesiąt minut za nią kolejna i tak dalej. W zależności od szerokości plaży mogło być od kilku do nawet kilkunastu fal. BLT dzielono zwykle na fale według następującego klucza: Rifle Companies, Engineer Platoon + lekki sprzęt wsparcia: LKMy, moździerze 60mm, miotacze ognia, wyrzutnie ppanc. Battalion Weapon Company (od 1944r. 81mm Mortar Platoon), AT Platoon + cięższy sprzęt wsparcia: CKMy, moździerze 81mm, 37mm działa ppanc. Tank Platoon, Battalion HQ Company, Battalion Medical Group Reszta Tank Company, Pioneer Company, Shore Party Regimental Weapons Company Regimental HQ&S Company Medical Collecting Company + dodatki z dywizji W praktyce rola Marines nie kończyła się po kilku-kilkunastu godzinach krwawej walki o plażę. W większości przypadków desant był jedynie początkiem wypierania przeciwnika z solidnie umocnionych pozycji. Mozolne przebijanie się przez sieć fortyfikacji i walka ze stawiającym zaciekły opór wrogiem mogły trwać nawet kilka miesięcy i niosły ze sobą setki zabitych i tysiące rannych. Ostateczne straty USMC odniesione podczas wojny na Pacyfiku wyniosły ok. 20.000 zabitych i 70.000 rannych. Marines z 2nd Battalion, 27th Marine Regiment zajmują pozycje na plaży Red-1, 19. Lutego 1945r. W lewym górnym rogu widać podstawę góry Suribachi. (fot. -autor nieznany-, kol. -autor nieznany-) 4. Struktura Marine Infantry Battalion D-Series E-Series F-Series G-Series Marine Regiment dostawał unikatowy numer (patrz punkt 2.) w obrębie Korpusu niezależnie od tego, czy był to pułk piechoty, artylerii czy inżynieryjny (używano skróconej nazwy, np. 2nd Marine). Marine Infantry Battalion był numerowany 1.-3. w obrębie pułku. Rifle- oraz Weapons Company przydzielano literę alfabetu, odpowiednio A-D dla 1. batalionu, E-H dla 2. batalionu oraz I-M (pomijano literę J) gdzie Rifle Company dostawały pierwsze trzy litery z kolei a Weapons Company - czwartą (odpowiednio D, H, M). Rifle Platoon oraz Machine Gun Platoon były numerowane 1-3 w obrębie kompanii. W ramach pułku występowała tylko jedna Battalion H&S Company oraz Regimental Weapons Company zatem używano nazw odpowiednio np. 5th Marines, 3rd Battalion H&S Company oraz 9th Marines, Weapons Company. Gdy pisano lub mówiono o konkretnym batalionie używano formatu batalion/pułk (np. 2/4 "Two/Four" oznaczało 2. batalion 4. pułku). W przypadku poszczególnych kompanii pomijano numer batalionu i stosowano format kompania/pułk (np. H/1 "How/One" oznaczało Weapon Company w 1. pułku, B/25 "Baker/Twenty-Five" oznaczało kompanię B 25. pułku). Alfabet Fonetyczny U.S. 1941-1956: 5. Rozpiski (D-Series) Battalion HQ (D-Series) Battalion Medical Section (D-Series) HQ Company (D-Series) Weapons Company (D-Series) Rifle Company (D-Series) Marine Infantry Battalion (D-Series) (E-Series) Battalion HQ (E-Series) Battalion Medical Section (E-Series) HQ Company (E-Series) Weapons Company (E-Series) Rifle Company (E-Series) Marine Infantry Battalion (E-Series) (F-Series) Battalion HQ (F-Series) Battalion Medical Section (F-Series) HQ Company (F-Series) Rifle Company (F-Series) Marine Infantry Battalion (F-Series) 8. Wyposażenie Umundurowanie: Mundury polowe (utilities): P1941 Utility Uniform (dungarees) Dwuczęściowy mundur z szytego w jodełkę bawełnianego twillu (ang. Herringbone Twill - HBT) w szarozielonym kolorze sage green. Materiał bardzo dobrze sprawdzał się w tropikalnych warunkach z racji swojej lekkości i szybkiego wysychania. Koszula posiadała trzy duże zapinane na mosiężne guziki kieszenie (jedna na lewej piersi z dużym czarnym symbolem USMC, dwie z przodu na wysokości bioder. Spodnie miały dwie mniejsze kieszenie z przodu i dwie większe z tyłu. Zestaw uzupełniała czapka polowa z tego samego materiału. Jeden z dłużej używanych w historii amerykańskich sił zbrojnych mundurów - z małymi modyfikacjami (P1944) używano go jeszcze podczas wojny w Korei. (od lewej) Pfc. Gerald Thursby i Pfc. Douglas Lightheart ubrani w dungarees, 14. Września 1944r. Peleliu (fot. -autor nieznany- kol. Historic Military Photo Colourisation) P1942 Reversible Camouflage Utility Uniform Dwuczęściowy mundur o kroju bardzo podobnym do swojego poprzednika, również wykonany z bawełnianego twillu. Interesujący ze względu na zastosowanie dwustronnego kamuflażu - zielonego wzoru do noszenia w dżungli na prawej stronie oraz piaskowego wzoru do noszenia na plaży na drugiej stronie. Układ kieszeni bluzy identyczny jak w P1941, jednak były one o kilka centymetrów płytsze i zapinane na mniejsze, plastikowe guziki przez co noszone w nich przedmioty łatwo było zgubić w walce. Jedna przednia i jedna tylna zapinana kieszeń na każdej ze stron spodni. Kolejnym problemem była technologia wykonania kamuflażu, który z czasem schodził z materiału odsłaniając jaśniejszy materiał. Użyte po raz pierwszy podczas walk na Tarawie. Z uwagi na zastrzeżenia co do jego wykonania nigdy nie wszedł do użytku jako standardowy mundur, ale pojawiał się w ogarniczonych ilościach (pierwotnie wykonano tylko 150.000 sztuk) w trakcie kampanii na Pacyfiku Marines w mundurach P1942, koniec Listopada 1943r. Bougainville (fot. -autor nieznany- kol. Doug Banks) P1944 Reversible Camouflage Utility Uniform Udoskonalona wersja P42 z głębszymi kieszeniami, mosiężnymi guzikami i trwalszym, ciemniejszym kamuflażem. Również produkowana w ogarniczonej ilości. Buty: Shoes, Service, USMC "Boondockers" Skórzane buty za kostkę używane przez całą wojnę. Zwykle noszone razem z opinaczami P1936. Na tyle solidne i wygodne, że praktycznie bez zmian używano ich do lat '50. Hełmy: Używany od 1941 aż do 1985r. (z małymi modyfikacjami) standardowy stalowy hełm na wyposażeniu amerykańskich sił zbrojnych. Na przełomie lat 1942 i 1943 zaczęto produkować do niego pokrowce P42 (tak jak mundur również były wykonane z HBT z dwustronnym kamuflażem) które szybko stały się standardowym elementem wyposażenia. Marines z 1st Marine Division wchodzą na pokład LVT(4) tuż przed lądowaniem na Peleliu, 15. Września 1944r. (fot. Griffin Image, USMC History Division, kol. Benjamin Thomas) Szelki, ładownice i pasy amunicyjne: M1923 Cartridge Belt Standardowy płócienny pas amunicyjny, posiadał 10 zapinanych ładownic mieszczących po jednym 8-nabojowym (łącznie 80szt.) klipsie do M1903 Springfield lub dwóch 5-nabojowych (łącznie 100szt.) klipsach do M1 Garand. M1936 Pistol Belt Płócienny pas amunicyjny, można było do niego doczepić szereg różnych ładownic. Najczęściej wykorzystywany z ładownicami do M1 Carbine (każda mieściła dwa 15-nabojowe magazynki), 3-Pocket Magazine Case (3 przegródki na 20-nabojowe magazynki) lub 5-Pocket Magazine Case (5 przegródek na 20-nabojowe magazynki) do pistoletów maszynowych M1 Thompson lub M3 Grease Gun albo M1912/M1918 Two-Cell Pistol Magazine Pouch (mieszczącej 2 7-nabojowe magazynki do pistoletu Colt M1911). Jeżeli Marine korzystał akurat ze strzelby mógł również podpiąć M1918 Shotgun Ammunition Bag - ładownicę z czterema przegródkami, po 8 naboi każda (łącznie 32 szt.) M1937 BAR Belt Wykonany podobnie jak dwa powyższe. Większość sztuk wzięta z zapasów US Army (pod koniec wojny USMC zamówiło własne). Posiada 6 dwuprzegródkowych ładownic, każda mieszcząca 20-nabojowy magazynek do M1918 BAR (w sumie 240szt.). M1936 Suspenders Płócienne szelki przystosowane do łączenia z pasami M1923, M1936 i M1937. M1 Bandoleer Płócienny bandolier z sześcioma ładownicami mieszczącymi po jednym 8-nabojowym (łącznie 48szt.) klipsie do M1903 Springfield lub dwóch 5-nabojowych (łącznie 60szt.) klipsach do M1 Garand. Marines z 5th Marine Regiment, 1st MarDiv na Okinawie, późny Kwiecień 1945r. (fot. Griffin Image, USMC History Division, kol. Royston Leonard) Plecaki: M1941 Haversack + Knapsack Plecak noszony w połączeniu z chlebakiem. Mieściły w sobie m.in. bieliznę, racje żywnościowe, ponczo, nóż, widelec, łyżkę, buty i przedmioty osobiste. Doczepiano do nich saperkę w pokrowcu, bagnet M7 oraz koc. M1910/M1928/M1941 Musette Bag Torba używana do przenoszenia dodatkowego wyposażenia. Jak sama nazwa wskazuje M1928 to model wprowadzony w 1941r. a M1941 - w 1944r. Uzbrojenie: Karabiny/karabinki: M1903 Springfield Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 3,94 kg Magazynek: wewnętrzny, 5 nab. Prędkość wylotowa: 850 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 10-15 strz./min. Zasięg skuteczny: 910 m M1 Garand Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 5,3 kg Magazynek: wewnętrzny, 8 nab. Prędkość wylotowa: 853 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 40-50 strz./min. Zasięg skuteczny: 457 m M1 Carbine Kaliber: .30 Carbine Waga (załadowany): 3,08 kg Magazynek: pudełkowy, 15 nab. (pod koniec wojny również 30 nab.) Prędkość wylotowa: 607 m/s Szybkostrzelność teoretyczna: 400 strz./min. Zasięg skuteczny: 270 m Pistolety maszynowe: M50 Reising Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 2,8/3,1 kg Magazynek: pudełkowy, 12 nab./20 nab. Prędkość wylotowa: 280 m/s Szybkostrzelność teoretyczna: 500 strz./min. Zasięg skuteczny: 200 m M1 Thompson Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 4,7 kg Magazynek: pudełkowy, 20 nab./30 nab. Prędkość wylotowa: 285 m/s Szybkostrzelność teoretyczna: 700 strz./min. Zasięg skuteczny: 200 m M3 Grease Gun Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 3,7 kg Magazynek: pudełkowy, 30 nab. Prędkość wylotowa: 280 m/s Szybkostrzelność teoretyczna: 450 strz./min. Zasięg skuteczny: 200 m Karabiny maszynowe: M1918 Browning Automatic Rifle Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 9,5 kg Magazynek: pudełkowy, 20 nab. Prędkość wylotowa: 850 m/s Szybkostrzelność teoretyczna: 550 strz./min. Zasięg skuteczny: 600 m M1917 Browning Kaliber: .30-06 Springfield Waga (karabin właściwy): 14,8 kg Waga (rozstawiony): 47 kg Prędkość wylotowa: 853 m/s Taśma: 250 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 600 strz./min. Zasięg skuteczny: 2800 m M1919A4 Browning Kaliber: .30-06 Springfield Waga (karabin właściwy): 14 kg Waga (rozstawiony): 20,6 kg Prędkość wylotowa: 853 m/s Taśma: 100 nab./250 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 500 strz./min. Zasięg skuteczny: 1400 m Pistolety: M1911A1 Colt Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 1,36 kg Magazynek: pudełkowy, 7 nab. Prędkość wylotowa: 253 m/s Zasięg skuteczny: 25 m Moździerze: M2 60mm Mortar Kaliber: 60 mm Waga (rozstawiony): 19,07 kg Amunicja: HE, Smoke, Ilum. Prędkość wylotowa: 158 m/s Zasięg skuteczny: 1,8 km M1 81mm Mortar Kaliber: 81 mm Waga (rozstawiony): 62 kg Amunicja: HE, WP Smoke, FS, Ilum. Prędkość wylotowa: 210 m/s Zasięg skuteczny: 3 km 9. Źródła Nie udało mi się zidentyfikować autorów/właścicieli praw autorskich wszystkich użytych w artykule zdjęć. Tam gdzie to możliwe, umieszczałem stosowną informację w podpisie. Jeżeli ktoś posiada informację nt. niepodpisanych zdjęć proszę o zamieszczenie ich w miarę możliwości. Z góry dziękuję. T/O D-100, E-100, F-100 "US Marine Corps Pacific Theatre of Operations 1941-43" Gordon L. Rottman, wyd. Osprey "US Marine Corps Pacific Theatre of Operations 1943-44" Gordon L. Rottman, wyd. Osprey "US Marine Corps Pacific Theatre of Operations 1944-45" Gordon L. Rottman, wyd. Osprey "US Marine Corps Uniforms and Equipment in World War II" Jim Moran, wyd. Frontline Books "US Marine Rifleman 1939-45" Gordon L. Rottman, wyd. Osprey
  18. 1 punkt
    1. https://www.youtube.com/watch?v=KOV6SDwDMds 2. Zamknięta Alpha wystartowała:)
  19. 1 punkt
    Jeb, this is no time for caution! 😄
  20. 1 punkt
    Generalnie ten kanał ma dużo ciekawych wywiadów, a tu jeden z takich:
  21. 1 punkt
  22. 1 punkt
    Mnie z technikaliów to serce pękało, oczy kuły i żal du**ę ściskał przez plecak Fistacha. Zmień to proszę:
  23. 1 punkt
    Osoby, które nie czują się pewnie w zagadnieniach zrealizowanych dzisiaj na treningu zapraszam na powtórkę w przyszły poniedziałek. Link: Skupię się tutaj bardziej na podstawach teoretycznych.
  24. 1 punkt
    @DisLike @Stahu @Lix @Sone @Alfi @Suszkow @Gwiazdek @Puchacz @Jimmy Przypominam, że dzisiaj się strzelamy i że trzeba będzie posiadać najnowszą aktualizację, także proszę już odpalać mikrofalówki i pobierać
  25. 1 punkt
  26. 1 punkt
    do
    Misja dowolna do wyboru jak się zbierze parę osób. Zapisujemy się, wchodzimy i wybieramy misje jaką chcemy zagrać spośród dostępnych na serwerze. Warunkiem jest zapisany dowódca. Osoby wyrażające chęć zebrać się wieczorem proszę się wpisać na sloty.
  27. 1 punkt
    Są chętni jutro na jakąś sobotnią misyjkę?
  28. 1 punkt
  29. 1 punkt
    Haha. W takim razie ja zapraszam również na jutrzejszą Również klimaty PMC, ale w trochę innym wydaniu. Zapraszam też fanów Tanoa Misja przygotowana pod mniejszą ilość graczy mimo dużej ilości slotów. No a jak wrócę z urlopu to wejdzie kolejna misja tym razem na mapie nie wymagającej DLC
  30. 1 punkt
    Wpadajcie na dzisiejszą misję, jako uczestnik pierwszej odsłony mogę was zapewnić iż wrażeń dziś nie zabraknie, napewno będzie dużo śmiechu, na zachętę powiem że każda drużyna jest innej narodowości i ma broń specyficzna dla danego kraju wiec będzie można postrzelac z broni rzadko używanej. Dużo zabawy gwarantowane. To iż pierwsza odsłona była grana kilka razy w ciągu tygodnia w misjach codziennych tylko potwierdza jej epickosc. Druga odsłona może być tylko lepsza. Zapraszam dziś o 20:00
  31. 1 punkt
    Przekazuję dalej apel mojego kumpla z Gromu. Mam nadzieję, że wybaczycie spamowanie. https://niezalezna.pl/282484-niecodzienny-apel-cba "Żaba urodziła, to moja przyjaciółka z która pracowałem, bardzo porządna dziewczyna. Jest w stanie krytycznym, musi mieć cały czas podawaną krew. Urodziła synka, a później pojawił się krwotok, którego nie da się zatamować, bo są kłopoty z krzepliwością. Ratują ją od 3 dni. Jest po kilku operacjach i transfuzjach. Nic nie pomaga. Panowie mi kiedyś krew ludzi których nawet nie znałem a którzy odpowiedzieli na taki apel uratowała życie. Jak możecie i chcecie to weźcie proszę swoich przyjaciół i pomóżcie mojej przyjaciółce.. "
  32. 1 punkt
  33. 1 punkt
    Staroye Element naziemny przegrupowuje się i rusza po WP1, WP2 do WP3, tam desantuje. Pierwsza drużyna dzieli się i przemieszcza na DP_A1 i DP_A2. Druga drużyna strzelców zabezpiecza DP_B1, DP_B2. Drużyna wsparcia w tym czasie komunikuje (angażuje się w dialogi) się z mieszkańcami w celu wybadania sytuacji w prowincji oraz zabezpiecza LZ_1 Element powietrzny ładuje cztery skrzynie na swój statek powietrzny: 1x skrzynia z amunicją dla Czarnorusinów, 2x skrzynia z amunicją dla PMC, 1x wyrzutnie M136 i udaje się kierunku Staroye, skąd będzie obserwować wioskę i element naziemny. Po komunikacie z ziemi, że LZ_1 jest zabezpieczone wyląduje na wyznaczonym punkcie w celu zdania dodatku amunicji. Po wyładowaniu ładunku wróci do obserwacji i wspierania elementu naziemnego. Następnie staram się udzielić pomocy mieszkańcom Staroye. W razie kontaktu z przeciwnikiem drużyna wsparcia zaprzestaje rozmowy z mieszkańcami i udziela wsparcia drużynom strzeleckim, chyba, że atak przeciwnika będzie stosunkowo mały Msta Po udzieleniu pomocy przemieszczamy się dalej w kierunku Msty po WP_4, WP_5 (WP_4->WP_5) pokonujemy północną drogą) aż do WP_6, gdzie na chwile się zatrzymamy celem dokładnego przepatrzenia wioski. Wcześniej śmigłowiec będzie musiał przeprowadzić pobieżne rozpoznanie Msty. W przypadku niezlokalizowania przeciwnika wchodzimy w wieś, gdzie: Drużyna wsparcia ubezpieczy punkt DP_C1 Pierwsza drużyna strzelców zabezpieczy punkt DP_C2 oraz WP_8 Druga drużyna strzelców wydzieli jeden zespół do obsadzenia WP_6 wraz z BTR-70, a drugi do ubezpieczenia sekcji dowodzenia podczas rozmowy z wieśniakami. Ustalamy czego potrzebują mieszkańcy i staramy się im w miarę możliwości pomóc. W przypadku kontaktu dowódca plutony skoordynuje poszczególne jednostki do odparcia przeciwnika, lecz w pierwszej kolejności element, który pierwszy napotka wroga komunikuje się bezpośrednio z lotnictwem i wzywa ECAS na wrogie pozycje. Jeżeli sytuacja w wiosce będzie stabilna lotnictwo uda się po kolejne cztery skrzynie z zaopatrzeniem, będzie to: 1x skrzynia z medykamentami, 1x skrzynia z amunicja dla PMC, 2x skrzynia z amunicją dla Czarnorusinów - odbiór skrzyń oraz zabezpieczenie znowu należy do drużyny wsparcia (proszę pamiętać, że cały czas macie zabezpieczyć DP_C1). Po pomocy wiosce / obronie wioski udajmy się w dalszą trasę. Dolina Przegrupujemy się w WP_7 i poprzez punkty WP_8, WP_9, WP_10 będziemy zmierzać do Doliny. Jeżeli w tym momencie będzie nam czegoś brakować zrobimy postój w WP_9, gdzie wykonamy obronę okrężną i zabezpieczenie LZ_3, a lotnictwo zostanie wysłane po kolejne skrzynie z zaopatrzeniem które wyładuje własnie na tym lądowisku Możliwe, że w DP_D1 zatrzymamy się, by znowu dokładnie przejrzeć wieś. Jeżeli nie wypatrzymy nic podejrzanego przemieścimy się: Pierwsza drużyna strzelców zabezpieczy DP_D1 Druga drużyna strzelców wydzieli jeden element do zabezpieczy DP_D3, a drugi do osłony sekcji dowodzenia, która będzie komunikować się z mieszkańcami. Drużyna wsparcia zabezpieczy DP_D2 i ewentualnie wesprze sztab w komunikowaniu się z mieszkańcami. BTR-70 wesprze sekcję na DP_D3 Jeżeli będziemy mieli możliwość, to lotnictwo po raz kolejny dostarczy nam sprzęt tym razem wyznaczony za pomocą radia przez dowódcę operacji (nie wiemy czego będziemy na tym poziomie potrzebować): skrzynie w wypadku użycia LZ_4 odbiera Pierwsza drużyna strzelców skrzynie w wypadku użycia LZ_5 odbiera drużyna wsparcia Ustalamy potrzeby wieśniaków, pomagamy im i przygotowujemy się do dalszej drogi W przypadku wykrycia nieprzyjaciela postaramy się go wyeliminować Shakhovka Po reorganizacji w Dolinie przemieszczamy się wzdłuż kolejnych WP do Sakhovki. Jeżeli po raz kolejny będziemy potrzebowali jakichś uzupełnień w sprzęcie zatrzymamy się w okolicach LZ_6 i poczekamy na wsparcie logistyczne dostarczone z powietrza. Zabezpieczamy miejscowość Pierwsza drużyna zabezpiecza DP_E1 Druga drużyna zabezpiecza DP_E3 Drużyna wsparcia, sekcja dowodzenia oraz BTR-70 zabezpieczy obszar DP_E2 W przypadku, gdy wioska będzie przejęta przez przeciwnika wykonamy szturm w celu jej odbicia. Pierwsza i druga drużyna wydzieli po dwie osoby odpowiedzialne za przepytanie mieszkańców. W przypadku potrzeby dostarczenia sprzętu drogą powietrzną Pierwsza drużyna strzelców będzie odpowiedzialna za jego odbiór z LZ_7. Po ustaleniu potrzeb mieszkańców udzielamy im pomocy i przemieszczamy się dalej wzdłuż żółtej trasy. Awaryjnie wykorzystamy LZ_8 gdy zabranie wódki medykamentów. Koniec patrolu Patrol kończymy po dotarciu na punkt startowy Przydział pojazdów: Sekcja dowodzenia: UAZ Sekcja wsparcia: Kamaz Pierwsza drużyna strzelców: 1x HMMWV (m2), 1x HMMWV (n.u.) Druga drużyna strzelców: 1x HMMWV (m2), 1x HMMWV (n.u.) Tabela radiowa: Sekcja dowodzenia: 148 C1, 343 C1 Sekcja wsparcia: 148 C1, 343 C2 Pierwsza drużyna strzelców: 148 C1, 343 C3 Druga drużyna strzelców: 148 C1, 343 C4 BTR-70: 148 C1, 343 C5 Lotnictwo: 148 C3, 117 C2 Znaki wywoławcze: całość ziemia: Omega Śmigło: Val Sekcja dowódcza: Anis BTR-70: Blok Pierwsza drużyna strzelców: Jedynka Druga drużyna strzelców: Dwójka Drużyna wsparcia: Trójka Zastępca dowódcy: Organizuje logistykę Organizuje punkty medyczne Proszę JTAC'a o zorganizowanie pracy śmigłowca. Mapa: Legenda: WP: Waypoint: oznaczenie trasy przemarszu LZ: Landing Zone: oznaczenie lądowiska DP: Defensive Position: oznaczenie strefy obrony TRP: Target Reference Point: punkt odniesienia Resztę / szczegóły dopowiem na briefie. Ewentualne poprawki zamieszczę jutro.
  34. 1 punkt
  35. 1 punkt
    Ciepła i wilgotna w twojej okolicy czeka na ciebie! (czyli dżungla dziś wieczorem )
  36. 1 punkt
    No k...a do 4 rano siedziałem nad misją i bagnet springfielda nie chciał ciachać... Może coś u mnie w ustawieniach 😕 Albo to już ten wiek że bagnet kuć nie chce
  37. 1 punkt
    Jak najbardziej tak. Dobra misja obronna nie jest zła, jednak doświadczenie pokazało że najlepiej taką misję defensywną robić z Zeusem. AI jest za głupie (lub za mądre) żeby sprawnie przeprowadzać kontrataki w odpowiednich momentach misji. Najlepiej taki balans do misji obronnych wytworzy ci doświadczony ZEUS.
  38. 1 punkt
    Jak chcesz to zautomatyzować to możesz wywołanie skryptu wrzucić w wyzwalacz (np. anybody not present).
  39. 1 punkt

    do

    Nosisz ammo, ubezpieczasz i co istotne pomagasz wskazywać cele oraz wspierasz celowniczego w celowaniu i likwidacji celów
  40. 1 punkt
    Takie ciekawe filmiki teraz od nich wychodzą (są napisy po angielsku):
  41. 1 punkt
  42. 1 punkt
    10/10 inna wersja tego majstersztyku No i utworek ode mnie
  43. 1 punkt
    https://store.steampowered.com/news/?appids=736220 After countless hours of mass murdering, chopping off limbs and exploding teammates with grenades and other various explosive ordnance, we have reached the point where we are very happy with the state of the new system. Chapter 2 and 3 are looking amazing and we are getting close to announcing them. Stay tuned! ---------------------------------
  44. 1 punkt
  45. 1 punkt
    Ranger Battalion, 1942-1945r. Struktury przedstawione poniżej oparte są na oficjalnych T/O&E z lat 1942-1944. Należy pamiętać że z powodu niedoborów kadrowych, strat czy ogólnego chaosu nie miały one stuprocentowego przełożenia na rzeczywistą organizację aktywnych w tym czasie jednostek zarówno pod względem stanu osobowego jak i sprzętu. Więcej o tym w dziale "Wyposażenie". 1. Wprowadzenie Zachęcone rezultatami działań brytyjskich komandosów dowództwo sił zbrojnych USA postanowiło na początku 1942r. sformować ich własny odpowiednik. Uznając, że nazwa Commando prawowicie należy się na wyłączność brytyjczykom zdecydowano się na mającą głębokie korzenie w historii amerykańskiej wojskowości Ranger. Działając w ścisłej współpracy z brytyjskim rządem i opierając się wyłącznie na ochotnikach poddanych ścisłej selekcji (wybierano m.in. kandydatów zaznajomionych ze wspinaczką, żeglugą, strzelectwem czy obsługą radiostacji) utworzono 1st Ranger Battalion pod dowództwem Maj. Williama Orlando Darby'ego, który stanowił trzon późniejszego tzw. Ranger Force (określenie używane w stosunku do całości Ranger Battalions). Ochotnicy pochodzili z jednostek stacjonujących na terenie Wielkiej Brytanii, w szczególności 34th Infantry Division. Po dwóch tygodniach szkolenia zasadniczego w Carrickfergus 1st Ranger Battalion został przeniesiony do Achnacarry gdzie od 1. Czerwca do 21 Września szkolił się pod okiem brytyjskich komandosów. Ćwiczonenia odbywały się w większości z ostrą amunicją i zdarzały się pojedyncze przypadki poważnych urazów a nawet zgonów. W trakcie szkolenia, 19. Sierpnia 1942r. 6 oficerów i 44 żołnierzy 1st Ranger Battalion wzięło udział w Rajdzie na Dieppe razem z brytyjskimi komandosami. Doświadczenia wyniesione z rajdu okazały się kluczowe dla procesu formowania się kadry oficerskiej i podoficerskiej Ranger Force. Żołnierze z 1st Ranger Battalion pozują do zdjęcia w miejscowości Gafsa (09.02.1943r. Tunezja) W listopadzie 1942r. 1st Ranger Battalion został wysłany do Afryki Północnej jako część operacji Torch. Uczestniczył w walkach w Algierii i Tunezji. W międzyczasie powstały 3rd- oraz 4th Ranger Battalion. W Czerwcu 1943r. 1st-, 3rd- i 4th Ranger Battalion były częścia sił lądujących na Sycylii w ramach operacji Husky a następnie brały aktywny udział w walkach na Sycylii i we Włoszech. LtCol. Darby cieszył się bardzo dużą popularnością wśród żołnierzy i sprawował nieformalne dowództwo nad tzw. Darby's Ranger Force (1st-, 3rd- oraz 4th Ranger Battalion uczestniczącymi w kampanii włoskiej). Po wielu sukcesach na Sycylii i w południowych Włoszech szczęście odwróciło się od Darby's Ranger Force podczas walk o miasto Cisterna w okolicach Anzio gdy 1st- i 3rd Ranger Battalion dostały się w okrążenie i zostały rozbite. 4th Ranger Battalion próbował przez całą dobę przebić się do sojuszników i otworzyć im drogę odwrotu - bezskutecznie. Z 767 żołnierzy znajdujących się w okrążeniu tylko 6 udało się wydostać i połączyć z 4th Ranger Battalion. Pozostali zginęli lub zostali pojmani. Warto dodać, że kilkudziesięciu Rangerów podjęło próby ucieczki - zarówno udane jak i nieudane. Ostatecznie do Rzymu dotarło trochę poniżej 700 jeńców, których przemaszerowano ulicami miasta nieopodal koloseum w celach propagandowych. 4th Ranger Battalion przyłączono do 504th Parachute Infantry Regiment a następnie do 1st Special Service Force. Żołnierze z 1st Ranger Battalion obserwują okolice miejscowości Arzew (08.11.1942r. Algieria) W tym samym czasie utworzono z myślą o inwazji na Francję dwa kolejne bataliony: 2nd Ranger Battalion oraz 5th Ranger Battalion. 6 Czerwca 1944r. podczas lądowania aliantów w Normandii żołnierze trzech kompanii 2nd Ranger Battalion: D, E, F zdobyli przy pomocy sprzętu wspinaczkowego silnie ufortyfikowane pozycje na klifie Pointe du Hoc i utrzymali okoliczny teren do czasu przybycia jednostek sojuszniczych podczas gdy 5th Ranger Battalion i reszta 2nd Ranger Battalion wylądowały z 29th Infantry Division na plaży Omaha (Dog White, Red i Green). Żołnierzom z Dog Red udało się przebić przez niemiecką linię obrony i wspomóc walki przy Pointe du Hoc. Według relacji świadków zastępca dowódcy 29th Infantry Division Brig Gen. Norman Cota podczas lądowania w sektorze Dog White zaczepił dowodzącego 5th Ranger Battalion Mjr. Maxa Schneidera i zapytał go, do jakiej jednoski należy. Gdy usłyszał, że jest dowódcą 5th Ranger Battalion rzucił tylko: "Well, goddamnit, if you're Rangers, lead the way!". Wyrażenie, które na zawsze zapisało się do historii jako motto Rangers. Po wielu godzinach walk amerykanom udało się wywalczyć i utrzymać teren pomimo zaciekłego oporu przeciwnika. Straty wyniosły odpowiednio 77 zabitych i 152 rannych w 2nd Ranger Battalion oraz 23 zabitych i 89 rannych w 5th Ranger Battalion. Oba bataliony brały udział w późniejszych walkach we Francji, Ardenach i Niemczech. Bitwa o Pointe Du Hoc - wizja artystyczna autora Ostatnią z punktu widzenia chronologii jednostką Ranger Force był 6th Ranger Battalion biorący udział w walkach na Pacyfiku. Utworzona 26 Września 1944r. na bazie 98th Field Artillery Battalion jednostka pod koniec Października 1944r. wzięła udział w Inwazji na Filipiny. Najbardziej znanym osiągnięciem 6th Ranger Battalion jest zakończony powodzeniem rajd na obóz dla jeńców w Cabanatuan który odbył się 30. Stycznia 1945r. Wspólnie z filipińskimi partyzantami Rangersi odbili 512 przetrzymywanych jeńców oraz cywili zabijając około 200 japońskich żołnierzy tracąc przy tym jedynie dwóch żołnierzy. Batalion aktywnie działał w rejonie Filipin przeprowadzając rajdy na wrogie pozycje aż do końca wojny 6. Sierpnia 1945r. Warto w tym miejscu wspomnieć również o często pomijanym z racji swojej krótkiej działalności 29th Ranger Battalion. Utworzono go w Lutym 1943r. z ochotników należących do 29th Infantry Division, którzy zostali przeszkoleni przez brytyjskich komandosów w Achnacarry. Pierwotnie nazywany przez instruktorów jako 2nd Ranger Battalion, jednak w Stanach Zjednoczonych zaczynała już szkolenie jednostka o tej nazwie więc ostatecznie użyto numeru ich macierzystej dywizji. Według oryginalnego zamysłu mieli za zadanie przeprowadzać rajdy na teren okupowanej Francji, jednak ostatecznie żaden się nie odbył. Jednostkę rozwiązano w Listopadzie 1943r. Część żołnierzy wróciła do 29th Infantry Division a część wcielono do nowopowstałych 2nd- i 5th Ranger Battalion. Rangerzy z 6th Ranger Battalion po rajdzie na Cabanatuan (01.02.1945r. Filipiny) 2. "Rangers Lead the Way!" - udział Ranger Battalions w operacjach II WŚ 1st Ranger Battalion (19.06.1942-15.08.1944) - Rajd na Dieppe, Afryka Północna, Sycylia, Włochy kontynentalne 2nd Ranger Battalion (01.04.1943-23.10.1945) - Normandia, Bretania, Wschodnia Francja, Belgia, Luksemburg, Niemcy 3rd Ranger Battalion (25.05.1943-15.08.1944) - Afryka Północna, Sycylia, Włochy kontynentalne 4th Ranger Battalion (08.06.1943-24.10-1944) - Afryka Północna, Sycylia, Włochy kontynentalne 5th Ranger Battalion (21.07.1943-22.10.1945) - Normandia, Bretania, Wschodnia Francja, Belgia, Luksemburg, Niemcy 6th Ranger Battalion (26.09.1944-30.12.1945) - Filipiny (m.in. Luzon, Cabanatuan, Aparri) Oddziały US Rangers zostały stworzone na wzór brytyjskich komandosów i pierwotnie doktryna ich użycia pokrywała się prawie całkowicie z brytyjską: małe, doskonale wyszkolone oddziały będące w stanie przeprowadzać precyzyjne ataki korzystając z przewagi zaskoczenia: zarówno w formie rajdów jak i celem zdobycia i utrzymania terenu. Doskonałym przykładem tego typu działań jest lądowanie w Arzew czy rajd na Cabanatuan. Wraz z upływem czasu zaczęto jednak używać ich jako oddziałów szturmowych, często współpracując z kawalerią lub jednostkami pancernymi (np. zajęcie wzgóra 400 w Lesie Hürtgen czy w czasie walk pod Cisterną). 3. Symbole i oznaczenia Po rajdzie na Dieppe w 1942r. wielu żołnierzy amerykańskich stacjonujących w Wielkiej Brytanii próbowało na przepustce podszywać się pod Rangerów chcąc zapewnić sobie tym uwagę płci pięknej oraz zaimponować spotkanym ludziom. Często kończyło się to bójkami, kiedy akurat spotkali prawdziwych Rangerów. Dowództwo stacjonującego w Archnacarry 1st Ranger Battalion ogłosiło z tego powodu w jednostce konkurs na projekt specjalnego oznaczenia batalionu. Wygrał go 1Sg. Anthony Rada, którego projekt przedstawiał Niebieski zwój z czerwonym obszyciem, na którym widniał biały napis "1st Ranger Bn". Z powodu ograniczonego dostępu do niebieskiego barwnika kolor ten zastąpiono czernią. Pomimo tego, że nie był to oficjalny symbol był on bardzo popularny wśród członków Darby's Ranger Force: 1st-, 3rd- i 4th Ranger Battalion. W 1943r. US Army wydało oficjalne oznaczenie dla całego Ranger Force przedstawiające niebieski romb z żółtym napisem "RANGER" i żółtym obszyciem. W praktyce było noszone jedynie przez Rangerów z 2nd- i 5th Ranger Battalion oraz, w ograniczonej ilości: 6th Ranger Battalion, jednak wielu żołnierzy decydowało się na nieregulaminowe "Rada Scrolls". 4. Struktury Legenda: ***** Ranger Infantry Battalion (na podstawie T/O&E 7-85) Ranger HQ Company (na podstawie T/O&E 7-86) Ranger Company (na podstawie T/O&E 7-87) Ranger Platoon (na podstawie T/O&E 7-87) Oznaczenia: Bataliony otrzymywały unikatowy w skali całego Ranger Force numer (1-6). Kompanie (z wyjątkiem HQ) oznaczano literami a plutony oraz sekcje numerami. Przykładowo można było być przypisanym do 1st Section, 2nd Platoon, Dog Company, 3rd Ranger Battalion. 5. Rozpiski Uwaga! Kolorem niebieskim zaznaczone stanowiska/sprzęt dodane w pierwszym kwartale 1944r. Odnoszą się one do 2nd-, 5th- oraz 6th Ranger Battalion od czasu Operation Neptune. Ranger Infantry Battalion HQ Battalion Medical Detachment Ranger Staff Platoon Ranger Communication Platoon Ranger Rifle Company HQ Ranger Rifle Platoon Ranger Infantry Battalion (uwaga-długi spoiler!) 7. Wyposażenie Umundurowanie: Mundury polowe: M41 Jacket + M1937 Uniform Kurtka w kolorze OD#2 standardowa dla US Army. Używana przez wszystkie bataliony razem z koszulą i spodniami M1937. Mundur zaczął wychodzić z ogólnego użycia pod koniec 1944r. na rzecz M1943. M1943 Uniform Kurtka, koszula i spodnie w kolorach OD#3, OD#7 i OD#9. Wydawanie munduru dla piechoty zaczęto w okolicach października 1944r. jednak z powodu braków zaopatrzeniowych dokładny czas dostarczenia go do jednostek frontowych wahał się w przedziale miedzy Październikiem 1944r. a Majem 1945r. Herringbone Twill Fatigues (HBT) Kolor OD#7. Zaadaptowane przez żołnierzy 6th Ranger Battalion walczącego na Pacyfiku. Z uwagi na gorący, wilgotny klimat mundury M1937 nie nadawały się do codziennego użytku. W większości wzięte z zapasów USMC. Od jesieni 1944r. wypierane przez M1943. Tanker Jacket (Jacket, Combat, Winter) Charakterystyczna kurtka w kolorze OD#3. Oryginalnie przeznaczona dla załóg pojazdów opancerzonych oraz dla piechoty w zimie była chętnie wybierana przez Rangersów z uwagi na dobrą izolację termiczną jaką zapewniała. Warto dodać, że nie była rozpowszechniona tak bardzo jak jest to przedstawione w filmach - zdecydowanie przeważały M41 i M1943. Buty: Type II Service Shoe + M1938 Combat Leggings Skórzane buty do kostki z grubą gumową podeszwą i płóciennymi opinaczami. Opinacze zapobiegały dostawaniu się wody, kamieni i piasku do środka butów oraz stabilizowały buty w kostce, jednak ich zakładanie było bardzo czasochłonne i nie cieszyły się szczególnym uznaniem. M-1943 Type III Service Shoe Charakterystyczne buty z podwójnym zapięciem na kostce wprowadzone razem z mundurem M1943. Z radością zmiana po sięgających do kostki Type III Service Shoe (m.in. ponieważ oznaczało to koniec używania płóciennych opinaczy). Kamizelki, ładownice i pasy amunicyjne: Assault Vest Wydane w ograniczonej ilości żołnierzom 1st-, 4th- oraz 29th Infantry Division jak i 2nd- i 5th Ranger Battalion przed lądowaniem w Normandii. Produkowane w kolorach OD#3 i OD#7. Posiadały dwie duże kieszenie na biodrach i dwie małe na piersi. Używający ich żołnierze skarżyli się na to, że są niepraktyczne i zbyt dobrze izolują ciepło, więc większość z nich została porzucona ("zgubiona") niedługo po lądowaniu (najpóźniejsze zdjęcia na jakich możemy zobaczyć je noszone przez żołnierzy pochodzą z połowy Lipca 1944r.). M7 Gas Mask Bag Gumowy, wodoodporny pokrowiec na maskę gazową M5 noszony z przodu na klatce piersiowej podczas lądowania w Normandii. Ostatecznie przypuszczenia aliantów się nie sprawdziły i 6. Czerwca Niemcy nie użyli gazu bojowego, ale pokrowce i tak uratowały wiele żyć w niespodziewany sposób: zgromadzone w nich powietrze pomagało utrzymać się przy powierzchni żołnierzom, którzy wpadli do głębokiej wody. M1923 Cartridge Belt Podstawowy pas amunicyjny zawierający 10 ładownic, każda mieszcząca 8-nabojowy klips do Garanda lub dwa 5-nabojowe klipsy do Springfielda lub 15-nabojowy magazynek do M1 Carbine. Kolor OD#3. M1936 Pistol Belt Pas oporządzeniowy zaprojektowany z myślą o oficerach, załogach pojazdów oraz żołnierzach pełniących specjalne funkcje, np. inżynierów. Kolor OD#3. M1937 BAR Belt Pas oporządzeniowy zaprojektowany z myślą o żołnierzach wyposażonych w M1918 BAR zawierający 6 ładownic, każda mieszcząca dwa 20-nabojowe magazynki. Kolor OD#3. M1936 Suspenders (w 1944r. zastąpione przez M-1943 Suspenders) Szelki przystosowane do łączenia z pasami M1923 i M1936. Kolor OD#3. M1 Thompson Magazine Pouch Ładownica przeznaczona dla żołnierzy wyposażonych w M1 Thompson podzielona na przegródki. Mieściła pięć 20-nabojowych magazynków pudełkowych. Można było zaczepić ją na szelkach M1936 lub pasie. Kolor OD#3. M1 Garand Bandolier Bandolier mieszczący 6 ładownic, każda mieszcząca 8-nabojowy klips do Garanda, dwa 5-nabojowe klipsy do Springfielda lub 15-nabojowy magazynek do M1 Carbine. Kolor OD#3. M1924 Carlisle Pouch Kieszeń na zestaw opatrunkowy. Doczepiana do pasa lub szelek M1936. Kolor OD#3. M1910 Canteen Cover Pokrowiec na manierkę doczepiany do pasa oporządzeniowego. Czasami opróżniano go i noszono w nim dodatkowe granaty, amunicję lub małe przedmioty. Kolor OD#3. Plecaki: M1928 Haversack Pomimo bardzo dużej dostępności nie cieszył się dobrą opinią wśród żołnierzy z uwagi na małą pojemność oraz skomplikowany sposób mocowania. Produkowany w kolorze OD#3. Hełmy: M1917A1 (Kelly) Helmet Używany przez 1st Ranger Battalion podczas szkolenia w Szkocji oraz (w ograniczonej ilości) podczas rajdu na Dieppe. Wymieniony na rzecz M1 Helmet przed Operation Torch. M1 Helmet Używany aż do końca wojny przez wszystkie bataliony. Podczas walk w Europie 2nd- i 5th Ranger Battalion używały specjalnych oznaczeń na hełmach (odpowiednio czarna dwójka lub piątka na tle pomarańczowego rombu umieszczana z tyłu hełmu). Oznaczenie używane w połączeniu z pionowym (oficer) lub poziomym (podoficer) paskiem. Uzbrojenie: Chociaż w T/O&E do Stycznia 1944r. znajdowały się karabiny przeciwpancerne Boys i Rangerzy byli przeszkoleni w ich użyciu użyto ich w walce tylko raz, podczas rajdu na Dieppe. Zdarzało się, że podczas niektórych rajdów medycy nie nosili oznaczeń i byli uzbrojeni. Pomimo oficjalnego zastąpienia 20 luźnych M1 Thompson na wyposażeniu sekcji zaopatrzeniowej na rzecz 20 M1 Carbine nie zniknęły one z faktycznych składów broni i nadal były używane, najczęsciej wydane zamiast M1 Garand w sekcjach szturmowych. Karabiny/karabinki: M1 Garand Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 5,3 kg Magazynek: wewnętrzny, 8 nab. Prędkość wylotowa: 853 m/s Zasięg skuteczny: 457 m M1 Carbine Kaliber: .30 Carbine Waga (załadowany): 3,08 kg Magazynek: stały, 15 nab. Prędkość wylotowa: 607 m/s Zasięg skuteczny: 270 m Karabiny wyborowe: M1903A4 Springfield + M84 Scope Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 4,25 kg Magazynek: wewnętrzny, 5 nab. Prędkość wylotowa: 806 m/s Zasięg skuteczny: 550m Pistolety Maszynowe: M1A1 Thompson Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 4,7 kg Magazynek: pudełkowy, 20/30 nab. Szybkostrzelność: 700 strz./min Prędkość wylotowa: 285 m/s Zasięg skuteczny: 200 m Pistolety: M1911A1 Colt Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 1,36 kg Magazynek: pudełkowy, 7 nab. Prędkość wylotowa: 253 m/s Zasięg skuteczny: 25 m Karabiny Maszynowe: M1918 Browning Automatic Rifle Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 9,5 kg Magazynek: pudełkowy, 20 nab. Szybkostrzelność: 550 strz./min Prędkość wylotowa: 850 m/s Zasięg skuteczny: 600 m M1919A4 .30 Browning Machine Gun Kaliber: .30-06 Springfield Waga (bez trójnogu): 14 kg Taśma: 100/250 nab. Szybkostrzelność: 500 strz./min Prędkość wylotowa: 850 m/s Zasięg skuteczny: 822 m Moździerze: M2 60mm Mortar Kaliber: 60 mm Waga (rozłożony): 19 kg Prędkość wylotowa: 158 m/s Zasięg skuteczny: 1,8 km M1 81mm Mortar Kaliber: 81 mm Waga (rozłożony): 62 kg Prędkość wylotowa: 210 m/s Zasięg skuteczny: 3 km Wyrzutnie przeciwpancerne: M1A1 Bazooka Kaliber: 2.36" Waga (załadowana): 6 kg Prędkość wylotowa: 82 m/s Zasięg skuteczny: 229 m M9A1 Bazooka Kaliber: 2.36" Waga (załadowana): 7,2 kg Prędkość wylotowa: 82 m/s Zasięg skuteczny: 274 m 8. Źródła T/O&E 7-85 "Darby's Rangers 1942-45" Mir Bahmanyar wyd. Osprey "Rangers in World War II" Robert Black, wyd. Random House Publishing Group Strona internetowa http://www.wwiirangers.com
  46. 0 punktów
    Plecaki z Ify nie są wystarczająco pojemne żeby pomieścić dużo medykamentów. Musiałbym co 300m stawiać skrzynki żeby mógł skutecznie leczyć xd
  47. 0 punktów
    Co można zrobić jak ktoś w trakcie gry straci możliwość komunikacji. Acre włączone, na TS widać ze nadaje. W grze nie słychać ani na radiu ani bezpośrednio.
  48. -1 punktów
    Po co ? Szkolenie każdy przeszedł, na koniec - jak zwykle brak pytań, wszystko wiem, soooo ?
Ten Ranking jest ustawiony na Warszawa/GMT+02:00
×
×
  • Dodaj nową pozycję...