Ranking

Parachute Battalion, 1942-1949r. Struktury przedstawione poniżej oparte są na oficjalnych W.E. z lat 1942-1949. Należy pamiętać że z powodu niedoborów kadrowych, strat czy ogólnego chaosu nie miały one stuprocentowego przełożenia na rzeczywistą organizację aktywnych w tym czasie jednostek zarówno pod względem stanu osobowego jak i sprzętu. Żołnierze 1st Airborne Division po ewakuacji z Arnhem, 26. Września 1944r. Holandia (fot. IWM, kol. DBColour) 1. Wprowadzenie Będący pod wrażeniem skuteczności niemieckich wojsk powietrznodesantowych podczas inwazji na Belgię i Holandię Winston Churchill wystosował 22. Czerwca 1940r. listowne polecenie do Gen. Hastingsa Ismaya (wówczas zastępcy sekretarza gabinetu wojennego) o przygotowanie na wzór istniejących już zagranicznych odpowiedników "korpusu, odpowiednie przeszkolonego i wyposażonego, liczącego przynajmniej 5,000 żołnierzy". Chcąc zapewnić możliwie najlepszych żołnierzy do sformowania jądra powstającej jednostki zdecydowano się na przekształcenie 21. Listopada 1940r. No. 2 Commando w 11th Special Air Service Battalion składający się z HQ, Parachute Wing oraz Glider Wing (w sumie ok. 450 żołnierzy w ramach dziesięciu plutonów (troops) nie licząc HQ). Jednostka przeszła swój pierwszy chrzest bojowy podczas rajdu na Akwedukt Tragino który odbył się 10. Lutego 1941r. pod nazwą Operation Colossus. Operacja powiodła się kosztem dosyć wysokich strat (1 zabity, 1 ranny, 35 w niewoli). Mimo pomijalnego efektu na włoskie dostawy wody pitnej operacja okazała się cenną lekcją w zakresie planowania i przeprowadzania przyszłych desantów powietrznych i była impulsem do rozszerzenia sił powietrznodesantowych. W celu uzupełnienia strat oraz zapewnienia stałego dopływu rekrutów zdecydowano się na otwarcie formacji na ochotników z Armii. 15. Września 1941r. zmieniono jej nazwę na 1st Parachute Battalion i rozpoczęto przy jego użyciu formowanie 1st Parachute Brigade. Pod koniec Września powstały odpowiednio 2nd- i 3rd Parachute Battalion a w Lipcu 1942r. powołano 2nd Parachute Brigade złożone z 4th-, 5th- oraz 6th Parachute Battalion. Tak gwałtownej ekspansji nie dało się już zasilić wyłącznie ochotnikami. Zdecydowano się więc na przekształcanie już istniejących batalionów piechoty w jednostki powietrznodesantowe (zarówno spadochronowe jak i szybowcowe) jednocześnie wypełniając ochotnikami luki powstałe w wyniku intensywnej selekcji. Formalnie 1st Airborne Division istniała już od końca 1941r. jednak to właśnie w drugiej połowie 1942r. osiągnęła swój faktycnzy rozmiar. Na przełomie lat 1942-1943 1st Parachute Brigade brała aktywny udział w działaniach wojennych w Afryce Północnej. Amerykański spadochroniarz rozmawia z brytyjskimi kolegami nad rzeką Meuse w Ardenach, 25. Grudnia 1944r. Francja (fot. Johnny Sirlande, kol. DBColour) W Kwietniu 1943r. utworzono 6th Airborne Division które miało zostać użyte podczas lądowania w Normandii. W międzyczasie 1st Airborne Division wzięło udział w Inwazji na Sycylię (Operation Ladbroke) oraz Półwysep Apeniński (Operation Slapstick). Latem 1944r. z 1st Airborne Division wydzielono 2nd Parachute Brigade celem wykorzystania jednostek w ramach lądowania w południowej Francji (Operation Rugby). Równolegle do obu brytyjskich dywizji funkcjonowała utworzona na bazie polskiej 2. Brygady Strzelców i dowodzona przez gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego 1. Samodzielna Brygada Spadochronowa stworzona z myślą o wsparciu Armii Krajowej i desancie na terytorium kraju. Logistyczna i strategiczna strona pomysłu była bardzo kłopotliwa i ostatecznie w 1944r. zdecydowano się na przeniesienie brygady pod dowództwo brytyjskie. Latem 1944r. brygadę przydzielono razem z brytyjską 1st Airborne Division oraz amerykańskimi 82nd- i 101st Airborne Division do rzutu powietrznodesantowego operacji Market Garden - ryzykownego planu mającego na celu rozdzielenie wojsk niemieckich i otwarcie dla sił aliantów korytarza omijającego Linię Zygfryda poprzez uchwycenie mostów na Renie i okolicznych rzekach w południowej Holandii. Operacja zakończyła się niepowodzeniem oraz poważnymi stratami dla sił aliantów. 1st Airborne Division poniosła straty ok. 8,000 os. a 1. Samodzielna Brygada Spadochronowa ok. 600 os. i aż do końca wojny żadna z jednostek nie wzięła czynnego udziału w walkach. W międzyczasie 2nd Independent Parachute Brigade zakończyła działania na południu Francji i w Październiku 1944r. została zrzucona koło Aten w Grecji celem odcięcia wycofujących się sił niemieckich. Walki trwały aż do Stycznia 1945r. W Grudniu 1944r. 6th Airborne Division została przerzucona do Walonii w Belgii gdzie wzięła udział w bitwie o Ardeny aż do jej końca w Styczniu 1945r. Następnie, 24. Marca 1945r. została użyta razem z amerykańską 17th Airborne Division jako komponent powietrznodesantowy operacji przekroczenia Renu ("Operation Varsity", komponent powietrznodesantowy większej "Operation Plunder"). Po zakończeniu wojny brytyjskie jednostki powietrznodesantowe brały udział w misjach okupacyjnych w Norwegii ("Operation Doomsday"), Palestynie oraz Indonezji. Żołnierze 156th Parachute Battalionn, 4th Parachute Brigade, 1st Airborne Division podczas walk o Oosterbeek, 23. Września 1944r. Holandia (fot., -autor nieznany- kol. Royston Colour) 2. Rola jednostek powietrznodesantowych Brytyjska doktryna zakładała użycie jednostek powietrznodesantowych do realizacji następujących zadań: Zajęcie i utrzymanie kluczowych pozycji przed przybyciem głównej części sił sprzymierzonych. Atak na tyły przeciwnika oraz udzielanie pomocy w wypieraniu przeciwnika. Blokowanie lub opóźnianie przybycia wrogich rezerw poprzez utrzymywanie kluczowych pozycji terenowych. Opóźnianie odwrotu wrogich sił umożliwiając sojusznikom zneutralizowanie lub przechwycenie ich. 3. Parachute Battalion w ramach Airborne Division/Brigade Brytyjskie dywizje powietrznodesantowe były budowane w oparciu o jedną brygadę szybowcową i dwie brygady spadochronowe w ramach których funkcjonowały po trzy bataliony. W czasie wojny funkcjonowały dwie brytyjskie dywizje powietrznodesantowe oraz dwie niezależne brygady spadochronowe. 1st Airborne Division "The Red Devils" (od 01.11.1941r.) - Tunezja, Algieria, Sycylia, Włochy, Holandia, Norwegia Struktura: Division HQ 1st Airlanding Brigade 1st Parachute Brigade 1st Parachute Battalion 2nd Parachute Battalion 3rd Parachute Battalion 2nd Parachute Brigade (od Grudnia 1943r. niezależna brygada powietrzno-desantowa) 4th Parachute Battalion 5th (Scottish) Parachute Battalion 6th (Royal Welch) Parachute Battalion 3rd Parachute Brigade (do 15. Maja 1943r. - potem 6th AbDiv) 7th (Light Infantry) Parachute Battalion 8th (Midlands) Parachute Battalion 9th (Eastern & Home Counties) Parachute Battalion 4th Parachute Brigade 10th Parachute Battalion 11th Parachute Battalion 156th Parachute Battalion Divisional Troops 6th Airborne Division "The Red Devils" (od 23.04.1943r.) - Normandia, Ardeny, Nadrenia, Indonezja, Palestyna Struktura: Division HQ 6th Airlanding Brigade 3rd Parachute Brigade (od 15. Maja 1943r. - wcześniej 1st AbDiv) 7th (Light Infantry) Parachute Battalion (do 11.08.1943r.) 8th (Midlands) Parachute Battalion 9th (Eastern & Home Counties) Parachute Battalion 1st Canadian Parachute Battalion (od 11.08.1943r.) 5th Parachute Brigade 12th (Yorkshire) Parachute Battalion 13th (Lancashire) Parachute Battalion 7th (Light Infantry) Parachute Battalion (od 11.08.1943r.) Divisional troops 1. Samodzielna Brygada Spadochronowa (od 09.10.1941r.) - Holandia Struktura: Kwatera główna 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej 1. Spadochronowy Batalion Strzelców 2. Spadochronowy Batalion Strzelców 3. Spadochronowy Batalion Strzelców Jednostki brygadowe 2nd Independent Parachute Brigade (od 02.12.1943r.) - Włochy, Południowa Francja, Grecja Struktura: Brigade HQ 4th Parachute Battalion 5th (Scottish) Parachute Battalion 6th (Royal Welch) Parachute Battalion Brigade troops Żołnierze 22nd Independent Parachute Company, 6th Airborne Division w pierwszych dniach inwazji w Normandii, Czerwiec 1944r. Francja (fot. Media Drum World, kol. -autor nieznany-) 4. Struktury Tunezja, Algeria, Sycylia, Płw. Apeniński (od 15. Listopada 1942r. do 28. Lutego 1944r.) Francja, Holandia, Belgia, Niemcy, Grecja, Indonezja, Norwegia, Palestyna (od 28. Lutego 1944r. do końca 1949r.) 5. Rozpiski Tunezja, Algeria, Sycylia, Płw. Apeniński (od 15. Listopada 1942r. do 28. Lutego 1944r.) Francja, Holandia, Belgia, Niemcy, Grecja, Indonezja, Norwegia, Palestyna (od 28. Lutego 1944r. do końca 1949r.) 6. Wyposażenie Umundurowanie: Battledress, 1940 Pattern ("P40","P42") Wprowadzona w latach '41-'42 tańsza w produkcji wersja munduru Serge Battledress. Mundur polowy z wełnianego twillu, oficjalnie wprowadzony do użytku armii na początku 1939r. Na zestaw składały się bluza i spodnie w musztardowozielonym kolorze oznaczonym jako "khaki drab" oraz bawełniana koszula w kolorze khaki. Dodatkowo, jednostki powietrznodesantowe nosiły charakterystyczne, czerwone berety. Dwie duże kieszenie na piersiach bluzy, jedna duża kieszeń nad lewym kolanem oraz jedna mała na prawym biodrze. Dodatkowo jedna wewnętrzna kieszeń w bluzie, po lewej stronie. Wszystkie zapinane na guziki. Denison Smock Bawełniana kurtka polowa nakładana na Battledress wprowadzona do użytku w 1942r. wzorowana krojem na niemieckich Knockensack. Zapinana z przodu na zamek błyskawiczny. Posiadała cztery duże kieszenie z przodu: dwie na piersi i dwie na brzuchu. Produkowana w dwóch wariantach: 1st Pattern (od 1942r.) w jaśniejszym kamuflażu oraz 2nd Pattern (od 1944r.) w ciemniejszym kamuflażu. Wersje nieznacznie różniły się krojem jak również stopniem ocieplenia ze względu na przystosowanie do innych warunków klimatycznych. Jacket, Parachutist 1942 Pattern ("Oversmock") Bawełniana, zapinana z przodu na zamek błyskawiczny kurtka noszona na Denison Smock podczas skoku. Pomimo tego, że była przeznaczona tylko jako zewnętrzna osłona między osobistym oporządzeniem a uprzężą spadochronu siadała dwie małe, otwarte kieszenie na biodrach. W większości przypadków wyrzucana od razu po lądowaniu. Żołnierze 'R' Company, 1st Parachute Battalion 1st Airborne Division bronią pozycji pod Arnhem, 17. Września 1944r. Holandia (fot. IWM, kol. DBColours) Oporządzenie: 1937 Pattern Web Equipment W podstawowej wersji składał się z pasa oporządzeniowego, szelek, plecaka, pokrowca na manierkę, pokrowca na saperkę oraz dwóch uniwersalnych ładownic Basic Pouch mieszczących: dwa 30-nabojowe magazynki do Brena, dziesięć 5-nabojowych klipsów do karabinu, sześć 20-nabojowych magazynków, cztery granaty ręczne lub nasadkowe albo dwa granaty dymne. Późniejsza wersja Mk.3 była o cal głębsza i mogła pomieścić również pięć 32-nabojowych magazynków do Stena. Oficerowie doczepiali do pasa kaburę oraz jeden lub więcej Pistol Ammunition Pouch mieszczące po 12 nabojów do rewolweru. Oprócz tego doczepiano pokrowiec na kompas oraz pokrowiec na lornetkę. W razie potrzeby używano rownież Grenade Carrier mieszczącego dwa granaty ręczne lub Utility Pouch (ta sama funkcja co Basic Pouch ale nieznacznie większa pojemność: trzy magazynki do Brena, dwa 5-nabojowe magazynki do Boys AT Rifle lub 2 pociski moździerzowe). Inny chętnie używany dodatek stanowił bandolier posiadający 5 ładownic, każda mieszcząca dwa 5-nabojowe klipsy do karabinu). Paratrooper Helmet Mk.1/Mk.2/Mk.3 Głęboki, stalowy hełm przeznaczony do użytku przez żołnierzy brytyjskich wojsk powietrznodesantowych. Produkowany w czterech wersjach: P (prototypowa) produkowanej od 1941r. i użytej po raz pierwszy podczas rajdu na Bruneval, Mk.1 produkowanej od 1942r. z charakterystycznym skórzanym paskiem pod brodę i obszytą materiałem obręczą pozwalającą odróżnić go od niemieckich M36 i M40, Mk.2 produkowany od jesieni tego samego roku z obręczą stalową zamiast materiałowej oraz Mk.3 który wszedł do użytku w Lutym 1944r. Fotografowie dołączeni do 1st Airborne Division, 28. Września 1944r. Holandia (fot. IWM, kol. DBColour) Uzbrojenie: Short Magazine Lee-Enfield Mk.3 (SMLE Mk.3) Kaliber: .303 Waga (załadowany): 3,96 kg Magazynek: wewnętrzny, 10 nab. Prędkość wylotowa: 744 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 20-30 strz./min. Zasięg skuteczny: 503 m Lee-Enfield No.4 Mk.1 Kaliber: .303 Waga (załadowany): 4,11 kg Magazynek: wewnętrzny, 10 nab. Prędkość wylotowa: 744 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 20-30 strz./min. Zasięg skuteczny: 503 m Bren Mk.1/Mk.2/Mk.3/Mk.4 Kaliber: .303 Waga (załadowany): 11,25 kg (Mk.1/Mk.2), 9,75 kg (Mk.3/Mk.4) Magazynek: pudełkowy, 30 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 500 strz./min Prędkość wylotowa: 744 m/s Zasięg skuteczny: 550 m Sten Mk.1/Mk.2/Mk.3/Mk.5 Kaliber: 9mm Waga (rozładowany): 2,8-4,3 kg (zależy od modelu) Magazynek: pudełkowy, 32 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 500-600 strz./min Prędkość wylotowa: 365 m/s Zasięg skuteczny: 100 m M1911A1 Colt Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 1,36 kg Magazynek: pudełkowy, 7 nab. Prędkość wylotowa: 253 m/s Zasięg skuteczny: 25 m Boys Anti-tank Rifle Kaliber: .55 Boys Waga (rozładowany): 16 kg Magazynek: pudełkowy, 5 nab. Prędkość wylotowa: 747 m/s (Mk.1), 884 m/s (Mk.2) Szybkostrzelność praktyczna: 10 strz./min. Zasięg skuteczny: 100m (p.p. 23,3mm), 500 m (p.p. 18,8mm) Projector, Infantry, Anti-tank (PIAT) Kaliber: 3.3" Waga (załadowany): 15 kg Prędkość wylotowa: 76 m/s Zasięg skuteczny: 105 m 2-inch Mortar Kaliber: 2" (51 mm) Waga (rozłożony): 4,8 kg Prędkość wylotowa: 154 m/s Zasięg skuteczny: 460 m 3-inch Mortar Kaliber: 3,2" (81 mm) Waga (rozłożony): 52,4 kg Prędkość wylotowa: 200 m/s Zasięg skuteczny: 1,5 km (Mk.1) 2,6 km (Mk.2 LR) 7. Źródła W.E. No. X/127/2 W.E. No. I/241/1 "Airborne: World War II Paratroopers in Combat" (wyd. Osprey Publishing) "For King and Country: British Airborne Uniforms, Insignia and Equipment in World War II" Glenn Harlan (wyd. Schiffer Publishing)