Ranking

Infantry Battalion, 1938-1945r. Struktury przedstawione poniżej oparte są na oficjalnych W.E. z lat 1938-1945. Należy pamiętać że z powodu niedoborów kadrowych, strat czy ogólnego chaosu nie miały one stuprocentowego przełożenia na rzeczywistą organizację aktywnych w tym czasie jednostek zarówno pod względem stanu osobowego jak i sprzętu. 1. Wprowadzenie Wielka Brytania przystąpiła do wojny 3. Września 1939r. z 27 dywizjami piechoty (w tym 4 zmotoryzowanymi). Czujący się pewnie po zwycięstwie w Wielkiej Wojnie brytyjczycy wprowadzili przez dwadzieścia lat stosunkowo mało zmian w strukturze oraz wyposażeniu swoich sił. Nowości, takie jak Bren Carrier zaczęły pojawiać się dopiero w drugiej połowie lat '30. Wysłane do obrony Francji siły miały istotne braki w wyposażeniu względem tego, co teoretycznie powinne posiadać, oprócz tego część Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego składająca się z jednostek Armii Terytorialnej została zmobilizowana na szybko i była w znacznej części niedoświadczona. Kolejnym problemem (wynikającym po części z błędnych założeń opierających się na prowadzeniu wojny pozycyjnej a po części z niedoboru sprzętu) była niewystarczająca ilość środków transportu. Po upadku Francji oraz ewakuacji Korpusu Brytyjskiego w Czerwcu 1940r. uznano, że konieczne jest wprowadzenie udoskonaleń organizacyjnych (stąd uaktualnienia W.E. z 1940- a następnie 1941r.) które dalej zmodyfikowano na potrzeby działań w Afryce i na Bliskim Wschodzie w 1942r. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zmiany organizacyjne z Kwietnia i Listopada 1942r. nie dotyczyły jednostek w innych teatrach działań i wynikały bardziej ze specyfiki terenu oraz kompozycji działających w nim sił nieprzyjaciela bardzo powszechnie używającego pojazdów opancerzonych niż jakiegokolwiek innego powodu. W 1943r. wprowadzono kolejne poprawki do struktury i wyposażenia batalionu wydzielając jednostki wsparcia z HQ Company i tworząc osobną Support Company oraz powiększając ilość przydzielonych pojazdów i zastępując karabin przeciwpancerny Boys efektywniejszym granatnikiem PIAT (skrót od nazwy Projector, Infantry, Anti-Tank). W ciągu wojny w ramach British Army istniały w sumie 43 dywizje piechoty (nie licząc pięciu tzw. African Divisions) które brały udział w walkach w Europie, Afryce i Azji. Żołnierze 2nd Bn, Royal Ulster Rifles Regt. podczas ewakuacji spod Dunkierki, Czerwiec 1940r. Francja (fot. Getty Images, kol. -autor nieznany-) 2. Jak funkcjonuje Infantry Battalion? Rola Brytyjska doktryna zakładała użycie piechoty do przejmowania oraz obrony kluczowych elementów terenu takich jak wzgórza, miasta czy przeprawy a następnie wykonanie przełamania lub manewrów oskrzydlających przy użyciu innych sił (siły pancerne, kawaleria). Z biegiem wojny wiele konceptów (m.in. główne i pomocnicze natarcie, przewaga ogniowa, tworzenie tymczasowych zespołów szturmowych) zostało zaczerpniętych od armii niemieckiej a następnie, po modyfikacjach wprowadzonych w armii brytyjskiej. W przeciwieństwie do Wehrmachtu czy US Army aż do późnej fazy wojny nie istniał sformalizowany koncept tworzenia zespołów bojowych. Przykładowa Brigade Combat Group składała się z trzech batalionów piechoty, pułku pancernego, szwadronu rozpoznania, trzech baterii artylerii, kompanii wsparcia oraz mniejszych elementów inżynieryjnych, przeciwpancernych i przeciwlotniczych. Na poziomie brygady i wyższym wydzielano pomocnicze (mające na celu zmuszenie przeciwnika do podzielenia sił) oraz główne (mające na celu wykonanie rozsrzygającego uderzenia) natarcie. Atak na poziomie batalionu przebiegał w raczej nieskomplikowany sposób, z rozłożonymi szeroko czterema kompaniami nacierającymi w kierunku wroga przy wsparciu ogniowym moździerzy i Bren Carrierów służących jako mobilne platformy dla broni wsparcia. Czasami przy użyciu jednej kompanii przeprowadzano również natarcie pomocnicze mające na celu zmuszenie przeciwnika do rozdzielenia sił. Na poziomie kompanii i plutonu przemieszczano się w formacji którą dzisiaj określilibyśmy jako travelling overwatch z jednym elementem wysuniętym do przodu. W przypadku nawiązania kontaktu ogniowego dwa pozostałe elementy, niezajęte walką mogły wówczas zająć najkorzystniejsze pozycje do odparcia wroga. Głównymi środkami ogniowymi każdego Rifle Platoon był jeden dwucalowy moździerz (w Platoon HQ) oraz trzy karabiny maszynowe Bren (po jednym na Rifle Section). W Afryce i na Bliskim Wschodzie zdecydowano się na przerzucenie moździerzy na szczebel Company HQ oraz wyposażenie sekcji w granatniki nasadkowe. W porównaniu do swoich zagranicznych odpowiedników brytyjski Infantry Battalion był dużo słabiej przygotowany do prowadzenia obrony. Z uwagi na brak własnych ciężkich karabinów maszynowych bataliony musiały polegać na podpinanych pod nie dedykowanych kompaniach Machine Gun Battalion. Wprowadzony w 1942r. pluton przeciwpancerny znacznie polepszył zdolność batalionu do radzenia sobie z opancerzonymi pojazdami. Stopnie W kolejności od najstarszego do najmłodszego stopniem wraz z polskimi odpowiednikami (z uwzględnieniem jedynie stopni spotykanych na poziomie batalionu): Officers LtCol. Lieutenant-Colonel - podpułkownik Maj. Major - major Cpt. Captain - kapitan Subalterns 1Lt. 1st Lieutenant - porucznik 2Lt. 2nd Lieutenant - podporucznik Other Ranks WO1 Warrant Officer, Class I - st. chorąży szatabowy WO2 Warrant Officer, Class II - st. chorąży WO3 Warrant Officer, Class III* - chorąży SSjt. Staff-Serjeant - st. sierżant Sjt. Serjeant - sierżant LSjt. Lance-Serjeant* - st. kapral Cpl. Corporal - kapral LCpl. Lance-Corporal - st. szeregowy Pte. Private* - szeregowy *Stopień zlikwidowany w 1940r. *Stopień tymczasowy nadawany kapralowi, gdy ten musi objąć stanowisko obsadzane przez sierżanta. *Odpowiednik w Foot Guards Regiment: Guardsman (Gdsm), odpowiednik w Fusiliers Regiment: Fusilier (Fus). Specjalności Poniższa lista zawiera wybrane, najważniejsze specjalności wojskowe w obrębie batalionu. W razie potrzeby mogę ją uzupełnić. Section/Platoon/Company/Battalion Commander - dowódca sekcji/plutonu/kompanii/batalionu Section/Company/Battalion Second-in-Command - zastępca dowódcy sekcji/plutonu/kompanii/batalionu Adjutant - adiutant Intelligence Officer - oficer ds. rozpoznania Transport Officer - oficer ds. transportu Quartermaster - kwatermistrz Regimental/Company Serjeant-Major - szef batalionu/kompanii Platoon Serjeant - szef plutonu, zastępca dowódcy plutonu Quartermaster-Serjeant - podoficer ds. zaopatrzenia Rangetaker - operator dalmierza Motor Vehicle/Gun Fitter - konserwator pojazdów/broni Batman - ordynans Orderly - goniec Clerk - kancelista Żołnierze 8th Bn, Durham Light Infantry Regt. podczas drugiej bitwy pod El Alamein, Październik 1942r. Egipt (fot. IWM E184475 , kol. R. Candeias) 3. Dowodzenie, komunikacja Dowodzenie Zarządzanie wszystkimi sferami funkcjonowania liczącego nawet 800 osób batalionu to zadanie, które przerosłoby pojedynczą osobę. Konieczne jest zatem utworzenie ciała decyzyjnego które odciąży dowódcę tak, aby ten mógł skupić się na formułowaniu planu taktycznego oraz podejmowaniu kluczowych dla jednostki decyzji. British Army korzystała z systemu sięgającego połowy XIX wieku w ramach którego sztab dzielił się na trzy piony: G - ogólny, odpowiedzialny za operacje, wywiad i szkolenie A - administracyjny, odpowiedzialny za zarządzanie zasobami ludzkimi Q - zaopatrzeniowy, odpowiedzialny za logistykę Prawdziwy, wieloosobowy sztab zaczynał się od szczebla brygady. W ramach batalionu poszczególnymi zadaniami zajmowały się osoby przydzielone do: G - Intelligence Section w Battalion HQ A - adiutant i kanceliści w Battalion HQ Q - Administrative Platoon W warunkach bojowych sztab kompanii dzielił się na wysunięte stanowisko dowodzenia (ang. Forward Command Post, Forward CP) oraz tylne stanowisko dowodzenia (ang. Rear Command Post, Rear CP). FCP tworzyli: Company Commander, Serjeant Major, kierowca i goniec. RCP zarządzane przez zastępcę dowódcy kompanii znajdowało się z dala od linii frontu i zawierało resztę sztabu kompanii. Komunikacja Na szczeblu batalionu korzystano z czterech różnych sposobów komunikacji pośredniej: komunikacja telefoniczna/telegraficzna komunikacja radiowa komunikacja z wykorzystaniem gońców komunikacja wizualna z wykorzystaniem flag, gestów i latarek Preferowano używanie telefonów polowych ze względu na ich niezawodność (dopóki, np. na skutek ostrzału artyleryjskiego nie uległ uszkodzeniu drut transmisyjny). Niestety, połączenie stanowisk dowodzenia poszczególnych kompanii z dowództwem batalionu wymagało czasu i niebezpiecznie było je przeprowadzać w warunkach bojowych. Element łączności wyższego szczebla odpowiadał za ustanowienie komunikacji z elementami niższego szczebla: w myśl tej zasady Brigade Signal Platoon przeciągał drut telefoniczny do trzech Battalion CP, Battalion Signal Platoon - do Company CP itd. Jednym z zadań członków Signal Platoon była (kiedy jego obsada skończyła już rozkładać drut transmisyjny) obsługa 6-liniowej łącznicy Swtichboard, Universal Call, 6-line oraz telefonów polowych Field Telephone, B Mk V. W zależności od potrzeb korzystano z komunikacji telefonicznej lub telegraficznej z użyciem alfabetu Morse'a. W okolicach roku 1943 wymieniono łącznice 6-liniowe na 10-liniowe. W późniejszych latach wprowadzono również dwa nowe modele telefonów polowych: Field Telephone, L Mk I lżejszy ale nieposiadający funkcji nadawania alfabetem Morse'a oraz Field Telephone, H Mk III który nie potrzebował zewnętrznego źródła zasilania. Singal platoon miał na wyposażeniu dwie łącznice oraz (w zależności od okresu) 8-20 telefonów polowych. Generalnie w pierwszej kolejności zapewniano komunikację między Battalion HQ a CP poszczególnych kompani oraz Mortar Platoon. Jeżeli z jakiegoś powodu niemożliwa była komunikacja telefoniczna korzystano z łączności radiowej lub wysyłano gońca (jeżeli dany element nie posiadał dedykowanego gońca to tymczasowo wyznaczano kogoś do tej roli). Na wyposażeniu piechoty w British Army znajdowały się tylko dwa zestawy radiowe: Wireless Set No. 18 (od połowy 1941r.) - pierwsze wprowadzone na użytek armii przenośne radio. Komunikaty można było nadawać Morsem lub w trybie głosowym. Występowało w dwóch wariantach: No. 18 Set, Ground Station oraz No. 18 Set, Carrier Station. Pierwsza wersja to obsługiwane przez dwie osoby radio plecakowe a druga - montowane na pojeździe i obsługiwana przez jedną osobę. No. 18 służyły do komunikacji na szczeblu batalionu. Przydzielano po dwóch radiooperatorów z jednym radiem plecakowym do Battalion HQ, Support Company HQ (do 1943r. Headquarters Company HQ) oraz do każdego z czterech Rifle Company HQ. Dodatkowo, w batalionie znajdowały się trzy radia pojazdowe (każde obsługiwane przez jednego radiooperatora), odpowiednio w Battalion HQ, Carrier Platoon oraz Mortar Platoon oraz czwarte, zapasowe w Signal Platoon. Wireless Set No. 38 (od 1942r.) - druga, mniejsza radiostacja plecakowa wprowadzana z myślą o użytkowniku spoza Royal Corps of Signals. Radio "krążyło" między członkami plutonu w zależności od sytuacji: mógł je dostać np. dowódca patrolu, dowódca punktu obserwacyjnego itd. Ich ilość na jednostkę potrafiła różnić się nawet w obrębie jednej Infantry Brigade. Pierwotnie przydzielano 33 sztuki na batalion: 7 do Mortar Platoon (po jednym na każdą obsadę moździerza trzycalowego oraz jeden dla Platoon HQ), po 6 dla Carrier Platoon (dwa w Platoon HQ i po jednym na Carrier Section) oraz po 4 na każdą Rifle Company (po jednym dla Company HQ i każdego z trzech Rifle Platoon) oraz 4 w zapasie Signal Platoon. W okoliach wiosny 1943r. ograniczono ilość No. 38 do dyspozycji Rifle Company do 2 sztuk (1 w Company HQ i 1 do rozdysponowania wedle potrzeby, np. przy prowadzącym plutonie lub dla dowódcy patrolu) twierdząc, że plecakowe radia znajdujące się zwykle przy dowódcach plutonów ułatwiają ich identyfikację przez wroga i wystawiają ich na niebezpieczeństwo. W wyjątkowych przypadkach korzystano z sygnałów wizualnych (w zależności od pory dnia i warunków atmosferycznych korzystano z różnych metod). W obrębie plutonów i drużyn całkowicie wystarczyła komunikacja bezpośrednia werbalna i z użyciem gestów. W razie potrzeby dowódcy wyznaczali tymczasowych gońców. 4. Struktury Brytyjskie dywizje piechoty posiadały trzy Infantry Brigade, każda złożona z trzech Brigade HQ oraz Infantry Battalion. Wczesnowojenna (od 6. Kwietnia 1938r. do 4. Kwietnia 1942r.) Afryka, Bliski Wschód (od 4. Kwietnia 1942r. do 30. Kwietnia 1943r.) Późnowojenna (od 30. Kwietnia 1943r. do końca wojny) 5. Rozpiski Linia Zygfryda (od 6. Kwietnia 1938r. do 10. Kwietnia 1940r.) Francja, Norwegia, Egipt, Libia (od 10. Kwietnia 1940r. do 4. Czerwca 1941r.) Irak, Liban, Syria, Libia, Etiopia, Egipt, Birma (od 4. Czerwca 1941r. do 4. Kwietnia 1942r.) Etiopia, Egipt (od 4. Kwietnia 1942r. do 30. Listopada 1942r.) Egipt, Maroko, Algieria, Tunezja (od 30. Listopada 1942r. do 30. Kwietnia 1943r.) Włochy (Sycylia, Płw. Apeniński) (od 30. Kwietnia 1943r. do 12. Listopada 1944r.) Europa, Włochy, Birma, Malezja (od 12. Listopada 1944r. do końca wojny) 6. Wyposażenie Umundurowanie: Battledress, Serge ("1937 Pattern","P37") Mundur polowy z wełnianego twillu, oficjalnie wprowadzony do użytku armii na początku 1939r. Na zestaw składały się bluza, spodnie, i furażerka w musztardowozielonym kolorze oznaczonym jako "khaki drab" oraz bawełniana koszula w kolorze khaki. Dwie duże kieszenie na piersiach bluzy, jedna duża kieszeń nad lewym kolanem oraz jedna mała na prawym biodrze. Wszystkie zapinane na guziki. Z racji użytego materiału świetnie sprawdzał się w klimacie umiarkowanym. Battledress, 1940 Pattern ("P40","P42") Wprowadzona w latach '41-'42 tańsza w produkcji wersja munduru Serge Battledress. Mosiężne guziki zastąpiono plastikowym oraz dokonano lekkich zmian w kroju celem zaoszczędzenia materiału. Najłatwiej odróżnić ją od P37 po guzikach. W przeciwieństwie do swojego poprzednika zapięcia P40 są odkryte a nie schowane. Dodatkowo pojawiła się jedna wewnętrzna kieszeń w bluzie, po lewej stronie. Khaki Drill Uniform ("KD Uniform") Wełniane P37 i P40 nie nadawały się do noszenia w cieplejszych klimatach. Zamiast tego żołnierze w Afryce, Birmie, Malezji i na Bliskim Wschodzie nosili bawełniane szorty oraz koszulę w kolorze khaki. Koszula miała dwie zapinane kieszenie na piersi. W 1943r. koszulę zaczęto zastępować bluzą KD Bush Jacket. Oporządzenie: 1937 Pattern Web Equipment W podstawowej wersji składał się z pasa oporządzeniowego, szelek, plecaka, pokrowca na manierkę, pokrowca na saperkę oraz dwóch uniwersalnych ładownic Basic Pouch mieszczących: dwa 30-nabojowe magazynki do Brena, dziesięć 5-nabojowych klipsów do SMLE Mk.3, sześć 20-nabojowych magazynków do M1928 Thompson, cztery granaty ręczne lub nasadkowe albo dwa granaty dymne. Późniejsza wersja Mk.3 była o cal głębsza i mogła pomieścić również pięć 32-nabojowych magazynków do Stena. Oficerowie doczepiali do pasa kaburę oraz jeden lub więcej Pistol Ammunition Pouch mieszczące po 12 nabojów do rewolweru. Oprócz tego doczepiano pokrowiec na kompas oraz pokrowiec na lornetkę. W razie potrzeby używano rownież Grenade Carrier mieszczącego dwa granaty ręczne lub Utility Pouch (ta sama funkcja co Basic Pouch ale nieznacznie większa pojemność: trzy magazynki do Brena, dwa 5-nabojowe magazynki do Boys AT Rifle lub 2 pociski moździerzowe). Inny chętnie używany dodatek stanowił bandolier posiadający 5 ładownic, każda mieszcząca dwa 5-nabojowe klipsy do SMLE Mk.3). Helmet, Steel, Mk I/Mk.2 ("Brodie Helmet") Charakterystyczny, stalowy, szeroki hełm wzorowany kształtem na średniowiecznym kapalinie. Wersja Mk.1 wprowadzona została do użytku podczas I Wojny Światowej w 1915r. a w 1938r. wypuszczono Mk.2 z nowym, skórzanym fasunkiem oraz dodanym zapięciem. Hełm dobrze sprawdzałał się w okopach, jednak podczas walk we Francji w 1940r. szybko okazało się, że "Brodie" nie zapewnia należytej ochrony boków głowy. Helmet, Steel, Mk.3/Mk.4 ("Turtle Helmet") Następca Mk.2, opracowany w 1941r. jednak wprowadzono go dopiero trzy lata później. Pierwszy raz użyty podczas lądowania Aliantów w Normandii. Głębszy i cechujący się bardziej obłym kształtem w porównaniu do swojego poprzednika. Pod koniec 1944r. poprawiono mocowanie paska pod brodę a nowej wersji nadano nazwę Helmet, Steel, Mk.4. Bren Gunner 1st Gordon Highlanders obserwuje teren podczas walk o Nieuwkuik, 6. Listopada 1944r. Holandia (fot. IWM E11751) Uzbrojenie: Short Magazine Lee-Enfield Mk.3 (SMLE Mk.3) Kaliber: .303 Waga (załadowany): 3,96 kg Magazynek: wewnętrzny, 10 nab. Prędkość wylotowa: 744 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 20-30 strz./min. Zasięg skuteczny: 503 m Lee-Enfield No.4 Mk.1 Kaliber: .303 Waga (załadowany): 4,11 kg Magazynek: wewnętrzny, 10 nab. Prędkość wylotowa: 744 m/s Szybkostrzelność praktyczna: 20-30 strz./min. Zasięg skuteczny: 503 m Bren Mk.1/Mk.2/Mk.3/Mk.4 Kaliber: .303 Waga (załadowany): 11,25 kg (Mk.1/Mk.2), 9,75 kg (Mk.3/Mk.4) Magazynek: pudełkowy, 30 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 500 strz./min Prędkość wylotowa: 744 m/s Zasięg skuteczny: 550 m M1928 Thompson Kaliber: .45 ACP Waga (rozładowany): 4,9 kg Magazynek: pudełkowy, 20 nab. lub bębnowy 50/100 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 700 strz./min Prędkość wylotowa: 285 m/s Zasięg skuteczny: 200 m Sten Mk.1/Mk.2/Mk.3/Mk.5 Kaliber: 9mm Waga (rozładowany): 2,8-4,3 kg (zależy od modelu) Magazynek: pudełkowy, 32 nab. Szybkostrzelność teoretyczna: 500-600 strz./min Prędkość wylotowa: 365 m/s Zasięg skuteczny: 100 m Enfield No.2 Kaliber: .380 Waga (rozładowany): 765 g Magazynek: bęben nabojowy, 6 nab. Prędkość wylotowa: 189 m/s Zasięg skuteczny: 13,7 m Webley Mk.4 Kaliber: .455 Waga (rozładowany): 1,1 kg Magazynek: bęben nabojowy, 6 nab. Prędkość wylotowa: 190 m/s Zasięg skuteczny: 45,7 m Boys Anti-tank Rifle Kaliber: .55 Boys Waga (rozładowany): 16 kg Magazynek: pudełkowy, 5 nab. Prędkość wylotowa: 747 m/s (Mk.1), 884 m/s (Mk.2) Szybkostrzelność praktyczna: 10 strz./min. Zasięg skuteczny: 100m (p.p. 23,3mm), 500 m (p.p. 18,8mm) Projector, Infantry, Anti-tank (PIAT) Kaliber: 3.3" Waga (załadowany): 15 kg Prędkość wylotowa: 76 m/s Zasięg skuteczny: 105 m 2-inch Mortar Kaliber: 2" (51 mm) Waga (rozłożony): 4,8 kg Prędkość wylotowa: 154 m/s Zasięg skuteczny: 460 m 3-inch Mortar Kaliber: 3,2" (81 mm) Waga (rozłożony): 52,4 kg Prędkość wylotowa: 200 m/s Zasięg skuteczny: 1,5 km (Mk.1) 2,6 km (Mk.2 LR) 7. Źródła W.E. No. II/1931/12B/3 W.E. No. II/1931/12F/1 W.E. No. II/1931/12F/2 W.E. No. VI/587/1 W.E. No. VI/587/2 W.E. No. II/233/2 W.E. No. II/233/3 "The British Army 1939-45" Martin J. Brayley (wyd. Osprey) http://www.bayonetstrength.uk/index.htm (świetna strona poświęcona organizacji różnych armii z okresu 2WŚ) http://josephs-militaria-and-homefront-collection.co.uk/PAGE45.HTML (o 1937 Webbing) http://www.vmarsmanuals.co.uk/archive/65_WS18_Working_Instructions.pdf (o zestawach radiowych No.18 i No.38)