Ranking

Armored Infantry Battalion, 1943-1945r. Struktury przedstawione poniżej oparte są na oficjalnych T/O&E z lat 1943-1945. Należy pamiętać że z powodu niedoborów kadrowych, strat czy ogólnego chaosu nie miały one stuprocentowego przełożenia na rzeczywistą organizację aktywnych w tym czasie jednostek zarówno pod względem stanu osobowego jak i sprzętu. ARTYKUŁ W BUDOWIE. PROSZĘ O CIERPLIWOŚĆ I WYROZUMIAŁOŚĆ 1. Wprowadzenie Stany Zjednoczone zaczęły tworzyć pierwsze dywizje pancerne w oparciu o 7. Brygadę Kawalerii Zmechanizowanej w Lipcu 1940r. na ponad rok przed przystąpieniem do wojny. W początkowej fazie wdrażania jednostek pancernych bazowano na bogatej tradycji amerykańskiej kawalerii oraz doświadczeniach zaobserwowanych podczas Hiszpańskiej wojny domowej i wojny w Europie, w szczególności użycia jednostek pancernych przez III Rzeszę w Polsce oraz we Francji. W celu uzupełnienia słabych stron czołgów do dywizji dodano również piechotę i artylerię. W latach 1940-1942 na dywizję pancerną składały się 2 pułki lekkich czołgów oraz 1 pułk ciężkich (w rzeczywistości średnich) czołgów, pułk artylerii, pułk piechoty oraz batalion rozpoznania uzupełnione przez batalion inżynieryjny oraz batalion artylerii polowej - w sumie prawie 13 tysięcy osób. Warto w tym miejscu wspomnieć o roli wczesnych dywizji pancernych: nie były one tworzone z myślą o regularnej walce z wrogimi czołgami, a raczej bazowały na dotychczasowych zadaniach jednostek kawalerii - działania na tyłach zgrupowań wroga i nękania piechoty. Odznaka 1st Armored Division - trzy kolory symbolizują połączenie kawalerii (żółty) , piechoty (niebieski) i artylerii (czerwony). Symulacja manewrów jednostek pancernych w lecie 1941r. w Louisianie, Karolinie Płn. i Karolinie Płd. pokazała, że dywizjom pancernym brakowało piechoty oraz artylerii których dałoby się używać w elastyczny sposób w połączeniu z czołgami. Ponadto, w Sierpniu 1941r. Gen. Marshall Jacob Devers zajął miejsce Mjr. General Adny Chaffeeego, zażartego zwolennika kawalerii jako dowódcy US Armored Force. W przeciwieństwie o swojego poprzednika, Devers widział konieczność dostosowania przestarzałych jak na dane czasy wojsk pancernych. Oprócz zmian w koncepcji użycia czołgów przebudowie poddano dywizje pancerne. Zdecentralizowano HQ wydzielając z niego trzy tzw. Combat Commands: CCA, CCB oraz rezerwowe CCR które w zależności od sytuacji mogły koordynować działania mieszanych oddziałów różnej wielkości, dostosowanych liczebnością do zadania. Zmiany w strukturze dywizji pancernej z Sierpnia 1943r. można krótko podsumować jako rozbicie dużych elementów na mniejsze, zwiększenie ilości piechoty zmechanizowanej i artylerii oraz odwrócenie proporcji czołgów lekkich i średnich na korzyść tych drugich. Zwiększono też ilość niszczycieli czołgów. Pomimo pozytywnego przyjęcia zmian przez dowództwo Armii potrzeba było czasu na ich wprowadzenie w już działających dywizjach - czasu, którego zabrakło przed Czerwcem 1944r. i inwazją Aliantów w Normandii. Zdecydowano się w tym przypadku na kompromis: 1.- 2.- oraz 3. Dywizja Pancerna zostały pozostawione bez ingerencji w ich strukturę (oprócz stopniowej wymiany pojazdów, w tym czołgów na nowsze). Z czasem oficjalnie zaczęto określać je mianem Ciężkich Dywizji Pancernych. Wszystkie inne dywizje pancerne zostały jednak tworzone w oparciu o nową organizację. Ten artykuł dotyczy piechoty zmechanizowanej w ramach nowszych (zwykłych) dywizji pancernych. 2. Armored Infantry Battalion jako część Armored Division W skład US Armored Division wchodziły trzy niezależne bataliony piechoty. Najpopularniejszą praktyką było przydzielenie po jednym batalionie piechoty do każdego Combat Command, w ramach którego współpracowała ona z jednostkami pancernymi oraz artylerią polową wspomagając natarcia oraz stanowiąc trzon obrony. Naturalnie, zdażały się przypadki, gdy do wykonania specyficznego zadania używano dwóch batalionów na raz. Działając w duchu sił połączonych piechota zmechanizowana ściśle współpracowały z czołgami uzupełniajac ich słabe strony. M3A1 Half-track "Bitching Pals" B Coy, 27th AIB, 9th Armored Div. w miejscowości Engers (Niemcy) na prawym brzegu Renu. Koloryzowane, 27 Marca 1945r. Armored Infantry Battalions (AIB) w ramach dywizji pancernych: 1st Armored Division - 6th, 11th, 14th AIB 4th Armored Division - 10th, 51st, 53rd AIB 5th Armored Division - 15th, 46th, 47th AIB 6th Armored Division - 9th, 44th, 50th AIB 7th Armored Division - 23rd, 38th, 38th AIB 8th Armored Division - 7th, 49th, 58th AIB 9th Armored Division - 27th, 52nd, 60th AIB 10th Armored Division - 20th, 54th, 61st AIB 11th Armored Division - 21st, 55th, 63rd AIB 12th Armored Division - 17th, 56th, 66th AIB 13th Armored Division - 16th, 59th, 67th AIB 14th Armored Division - 19th, 62nd, 68th AIB 16th Armored Division - 18th, 64th, 69th AIB 20th Armored Division - 8th, 65th, 70th AIB 2. Zadania Z powodu zastosowania Combat Commands oraz elastycznej natury działań aż do Listopada 1944r. nie opublikowano oficjalnych Field Manuali dla piechoty zmechanizowanej. W większości przypadków elementy pancerne i zmechanizowane były ze sobą łączone na szczeblu plutonu lub kompanii. Żołnierze z C Company, 36th AIR, 3rd Heavy Armored Div. w Düren (Niemcy) chowający się za czołgiem M4 Sherman. Koloryzowane, 11 Grudnia 1944r. Do typowych zadań piechoty zmechanizowanej należały: Wspieranie natarcia czołgów i likwidacja pozostałej wrogiej piechoty. Zajmowanie i utrzymywanie terenu zdobytego przez czołgi. Zdobywanie pozycji wyjściowych dla natarcia czołgów. Pokonywanie mostów, rzek i umocnień celem umożliwienia przejazdu czołgom i niszczycielom czołgów. Atakowanie i bronienie obszarów zabudowanych. Prowadzenie rozpoznania terenowego. Zajmowanie pozycji przeciwnika posiadających zbyt dużą do użycia czołgów koncentrację środków przeciwpancernych. Zabezpieczanie pozycji artylerii, czołgów i/lub niszczycieli czołgów. 3. Struktury Legenda: ***** Armored Infantry Battalion (na podstawie T/O&E 7-25) Armored Infantry Battalion Medical Detachment (na podstawie T/O&E 7-25) Armored Infantry HQ Company (na podstawie T/O&E 7-26) Armored Infantry Service Company (na podstawie T/O&E 7-29) Armored Infantry Rifle Company (na podstawie T/O&E 7-27) 4. Rozpiski Armored Infantry Battalion HQ Battalion Medical Detachment Armored Infantry HQ Company Armored Infantry Reconnaissance Platoon Armored Infantry Assault Gun Platoon Armored Infantry 81mm Mortar Platoon Armored Infantry Machine Gun Platoon Armored Infantry Service Company HQ Armored Infantry Battalion Supply and Transportation Platoon Armored Infantry Battalion Maintenance Platoon Armored Infantry Rifle Company HQ Armored Infantry Rifle Platoon Armored Infantry Anti-tank Platoon Armored Infantry Battalion (uwaga-długi spoiler!) 5. Transport Poniżej przedstawiłem w formie infografiki pojazdy jakimi dysponował Armored Infantry Battalion. 6. Wyposażenie Umundurowanie: asd Mundury polowe: asd Szelki, ładownice i pasy amunicyjne: asd Plecaki: asd Hełmy: asd Buty: asd Uzbrojenie: W kwestii uzbrojenia należy pamiętać o tym, że im dłużej trwała kampania w Europie tym większe różnice pojawiały się między oficjalnymi spisami a faktycznym uzbrojeniem żołnierzy na froncie. Popularną praktyką było umieszczanie w ramach Rifle Squadu karabinów M1918 BAR - znalezionych lub "pozyskanych" z innych jednostek. Wyrzutnie ppanc. wożono w pojazdach i w zalezności od sytuacji przydzielano do wybranego żołnierza. W przeciwieństwie do podobnych formacji amerykańskiej piechoty z tego okresu w przypadku Armored Infantry mamy do czynienia ze stałym strzelcem wyborowym uzbrojonym w M1903A4 Spiengfield w ramach 1st Rifle Squad w każdym plutonie. Praktyka noszenia M1911 przez medyków była mniej rozpowszechniona niż na Pacyfiku, jednak zdarzały się pojedyncze izolowane przypadki. Podczas walk w Zachodniej Europie zarówno Amerykanie jak i Niemcy generalnie przestrzegali postanowień Konwencji Genewskiej i często zdarzały się przerwy w walkach pozwalające ewakuować rannych na tyły - rzecz niespotykana na innych frontach. Co za tym idzie personel medyczny czuł się dużo bezpieczniej niż ich koledzy walczący na Pacyfiku i rzadziej decydowano się na pozyskiwanie pistoletu. Od 1943r. zaczęto masową produkcję M3 Grease Gun oraz wdrażanie go do Armii. Warto pamiętać że nie zastąpił on M1A1 Thompson z dnia na dzień - zmiana odbywała się raczej na zasadzie powolnego wypierania M1A1 na rzecz M3 (potem M3A1). Karabiny/karabinki: M1 Garand Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 5,3 kg Magazynek: wewnętrzny, 8 nab. Prędkość wylotowa: 853 m/s Zasięg skuteczny: 457 m M1 Carbine Kaliber: .30 Carbine Waga (załadowany): 3,08 kg Magazynek: stały, 15 nab. Prędkość wylotowa: 607 m/s Zasięg skuteczny: 270 m Karabiny wyborowe: M1903A4 Springfield + M84 Scope Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 4,25 kg Magazynek: wewnętrzny, 5 nab. Prędkość wylotowa: 806 m/s Zasięg skuteczny: 550m Pistolety Maszynowe: M1A1 Thompson Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 4,7 kg Magazynek: pudełkowy, 20/30 nab. Szybkostrzelność: 700 strz./min Prędkość wylotowa: 285 m/s Zasięg skuteczny: 200 m M3A1 Grease Gun Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 3,7 kg Magazynek: pudełkowy, 30 nab. Szybkostrzelność: 450 strz./min Prędkość wylotowa: 280 m/s Zasięg skuteczny: 100 m Pistolety: M1911A1 Colt Kaliber: .45 ACP Waga (załadowany): 1,36 kg Magazynek: pudełkowy, 7 nab. Prędkość wylotowa: 253 m/s Zasięg skuteczny: 25 m Karabiny Maszynowe: M1918 Browning Automatic Rifle (NIEOFICJALNY) Kaliber: .30-06 Springfield Waga (załadowany): 9,5 kg Magazynek: pudełkowy, 20 nab. Szybkostrzelność: 550 strz./min Prędkość wylotowa: 850 m/s Zasięg skuteczny: 600 m M1919A4 .30 Browning Machine Gun Kaliber: .30-06 Springfield Waga (bez trójnogu): 14 kg Taśma: 100/250 nab. Szybkostrzelność: 500 strz./min Prędkość wylotowa: 850 m/s Zasięg skuteczny: 822 m Moździerze: M2 60mm Mortar Kaliber: 60 mm Waga (rozłożony): 19 kg Prędkość wylotowa: 158 m/s Zasięg skuteczny: 1,8 km M1 81mm Mortar Kaliber: 81 mm Waga (rozłożony): 62 kg Prędkość wylotowa: 210 m/s Zasięg skuteczny: 3 km Wyrzutnie przeciwpancerne: M1A1 Bazooka Kaliber: 2.36" Waga (załadowana): 6 kg Prędkość wylotowa: 82 m/s Zasięg skuteczny: 229 m M9A1 Bazooka Kaliber: 2.36" Waga (załadowana): 7,2 kg Prędkość wylotowa: 82 m/s Zasięg skuteczny: 274 m 7. Wprowadzenie Zachęcam do rozwijania artykułu oraz korygowania moich pomyłek. Jeżeli istnieje jakaś konkretna kwestia, którą chcielibyście, abym zawarł w artykule - proszę śmiało sugerować. W miarę możliwości i chęci postaram się ją dodać 8. Źródła T/O&E 7-25 "US Armored Divisions in the ETO 1944-45" Steven J. Zaloga, wyd. Osprey "World War II US Armored Infantry Tactics" Gordon L. Rottman, wyd. Osprey "Manouver and Firepower: The Evolution of Divisions and Separate Brigades" John Willson, US Army Center for Military History Obrazki w działach Struktury, Rozpiski oraz Transport wykonane przeze mnie. Proszę o kontakt, jeżeli ktoś chciałby użyć ich w innym miejscu. Logo 1st Armored Division, koloryzowane zdjęcia oraz wizualizacje broni wzięte z Googla.